Proeftovenaar

“Wat deed je nou eigenlijk?”
Verbaasd had ik net toegekeken hoe mijn tafelgenoot na het hoorbaar snuiven aan zijn glas zijn bril afdeed, zijn handen met die bril ertussen samenvouwde, zijn voorhoofd gebogen op zijn bij elkaar gevouwen wijsvingers legde, even heel stil was en in trance leek. Ik voelde me even  een indringer   in zijn wereld alleen maar door daar te zijn.
Nadat hij zich een aantal seconden, die minuten leken, helemaal afgesloten had voor de buitenwereld hief hij zijn aristocratisch gevormde hoofd op, schudde eens met dat hoofd alsof hij er iets van afschudde en begon te spreken. “De druiven groeien op een zuidelijke helling. Hoog, ze staan hoog. Leisteen, er is leisteen, het moet leisteen zijn.”
Het leek alsof hij zich liet voeden door iets van buitenaf wat ik niet kon zien.
“Nou, wat ik doe is mijn neus afsluiten met mijn tong, kort snuiven zoals je whisky ruikt, die geur vasthouden in mijn neus, niet naar je hersenen trekken.”

Het was een manier van proeven die anders was dan ik ooit gezien en geleerd had.
Ik had de wijn meegebracht.  Het was de Ognisanti Villa Novare van Bertani, een bijzondere Valpolicella uit één wijngaard in de buurt van Verona, laat geoogst en het absolute paradepaardje van het Italiaanse wijnhuis.
Ik proefde deze wijn enkele maanden geleden en de exportmanager van Bertani vertelde me toen dat deze wijn liet zien hoe een Valpolicella kon smaken wanneer druiven tijdens elke stap van het vinificatieproces de allerbeste behandeling en omstandigheden kregen. “It’s the best Valpolicella you can get, it’s starting with  the selection of the best vinyard, it’s the best we can make.”
Ognisanti is de naam van een oud kerkje in het midden van de wijngaard, waarvan de resten er nog zijn, waar monniken lang geleden samenkwamen om te bidden. Ongetwijfeld zijn de druivenstokken van de Corvina en Rondinella druiven gewijd en gezegend wat de hemelse smaak van de gevinifieerde druiven deels zou kunnen verklaren.
Het moet gewoon de hand van God zijn die het werk in die wijngaard doet. Na een langzame gisting krijgt de wijn 18 maanden hout en 6 maanden rijping op fles voor hij op de markt komt. Pruimenjam in je glas met intense mondvullende smaken.
Met behulp van het etiket  gingen we samen via Google Maps op zoek naar de exacte spot waar deze druiven groeiden. Hij had gelijk en ik realiseerde me dat ik op bezoek was bij een man met een bijzondere gave.
We waren het er over eens dat deze wijn uit 2005 nog een mooie toekomst voor zich had waarbij waarschijnlijk in de toekomst smaken als koffie, cacao en caramel zouden ontstaan.

“Ik ben eigenlijk een bierdrinker.”
“Bier drink je voor de dorst.”
“Nee, ik niet, ik drink bier omdat ik het lekker vind, ik ben eigenlijk helemaal geen wijndrinker.”

En weer verbaasde ik me. Weg met het geneuzel. Dit was een man van het grote genieten. Een man met  zoveel ervaring in het ruiken en proeven van pure smaken en met zulke goede ontwikkelde zintuigen dat hij met gemak elke, zogenaamde, wijnkenner met een berg  theoretische kennis in huis de loef af zou kunnen steken. Dat zal hij echter nooit doen. Hij drinkt namelijk liever bier.
Wie deze proeftovenaar dan wel  is?
Zijn naam is Felix Wilbrink, culinair Journalist bij de Telegraaf, die dus echt blijkt te weten wat eten en genieten is.

O ja, en de Ognisanti is bij ons te koop voor € 25,99

Comments

[Geplaatst door: koos schnöink]

Leuk geschreven verhaal.
Alleen als je dit als leek begint te lezen denk je gauw voor mijn niet dit is te hoog gegrepen.
Mijn tip is aan die lezers:
Negeren.
Als je de wijn lekker vind gewoon drinken.
of die nou op hellingen van leisteen zijn opgegroed of op kiezel, als die maar lekker is en dat is het belangrijkste.
Dat gaf ik mijn leerlingen ook altijd mee.
Proost, groetjes Koos.