Tot mijn grote schande zag ik nu pas dat ik vergeten ben mijn column die ik voor het SVB van juli schreef deze maand hier te publiceren. Hij is misschien inmiddels wat achterhaald, want die Social Media Star Award won ik inmiddels, maar voor de volledigheid toch nog even de column.
De Finale
Ik ben eigenlijk wel een beetje de Susan Boyle van de drankenbranche,
veel publiciteit maar uiteindelijk win
ik niet in de finale.
Nee, wij werden met onze Slijterij de
Vuurtoren in Breskens geen Slijterij van het Jaar 2009. Ik werd maandagochtend 8 juni
ook al niet echt wakker met het gevoel
dat ik dat wel zou worden.
Ik had geen kriebels, niet de zenuwen, al kwamen die op het laatste moment toch
beiden wel een beetje opzetten.
Slijterij van het Jaar werd Bergmans Drankenhuys uit Waalwijk en dat team zag
ik volledig en terecht uit hun dak gaan. Ik feliciteer hun van harte en hoop
dat ze er alles gaan uithalen wat er in zit.
Nationale Slijtersdag heet de dag van de finale, en waar je
dan zou verwachten dat er een paar duizend slijters en branchegenoten daar
aanwezig zouden zijn viel dat vies tegen. Ik schat dat er nog geen 150 mensen
waren. De 10 finalisten met aanhang, enkele “hardcore” slijters die er altijd
zullen zijn en verder importeurs, vertegenwoordigers en natuurlijk de vakpers.
Misschien moet je wel 50 finalisten
nomineren om een grote zaal vol te krijgen.
Ik keek het gezelschap eens rond en dacht echt: “Is dit nu de toekomst van
slijtend Nederland? Bedienen dit handjevol mensen 16 miljoen Nederlanders?”
Nee, als slijters op maandag al dicht zijn besteden ze die vrije maandag
schijnbaar liever anders dan te luisteren naar de jaarrede van de Koninklijke Slijtersunie vol met speerpunten voor de
branche. Op zich is dat natuurlijk best triest. Geloven ze er niet meer in
omdat na al die jaren strijd nog steeds door groothandels aan particulieren
wordt verkocht? Geloven ze het allemaal wel want zien ze die te jonge
consumenten die ze zelf wegsturen lachend voorbijlopen met alcohol uit de
supermarkt of de borrelshops die als paddestoelen uit de grond schieten en waar
vaak te jong personeel staat?
Ach misschien zijn ze wel gewoon te moe op maandag . Ik moet
bekennen dat ik er ook niet was geweest als ik geen finalist was geweest, maar
ik ben dan ook geen lid van de Slijtersunie. Het siert de Slijtersunie wel dat
ook een niet-lid wel Slijterij van het Jaar kan worden, ook al werd ik het niet.
De jaarrede van de kersverse nieuwe voorzitter van de Slijtersunie Ron Andes
sneed dezelfde onderwerpen aan die al minstens 10 jaar worden aangesneden. Waar
minister Rouvoet op één lijn lijkt te zitten met de Slijtersbranche gaat het in
de echte wereld juist de andere kant op. Kinderen hebben nog nooit zo jong
gedronken, alcohol is nog nooit op zoveel plaatsen zo makkelijk verkrijgbaar
geweest.
Hoe harder men lijkt te roepen dat dingen niet goed gaan, hoe harder de
beweging de andere kant op is en het nog minder goed gaat.
Mijn man las op Twitter dat we geen Slijter van het Jaar
geworden waren en wie dat dan wel was geworden. Hij las dat op hetzelfde moment
dat mijn 2200 followers op Twitter dat lazen net na de prijsuitreiking.
Twitter is een digitaal netwerk waar ik de laatste maanden 20% van mijn omzet
vandaan haal.
Eén tweet plaatsen met je mobiel duurt
net zo lang als een sms versturen met dat verschil dat heel de wereld het kan
lezen. Mijn thuisfront, mensen die
geïnteresseerd zijn en mij volgen en mensen die gaan googlen naar nieuws over de Slijterij van het Jaar
Verkiezing.
De tijd staat niet stil en de technologie gaat vele malen sneller dan de
politiek en regelgeving. Slijterij van het Jaar 2009 werd ik niet, maar
donderdag mag ik al in de herkansing.
Dan sta ik namelijk in de finale voor de Dutch Social Media Star Award, de
prijs voor de kleine ondernemer die het beste Social Media inzet voor zijn/haar
bedrijf. Ik schat mijn kansen daar hoger in als in Budel.
Donderdag stap ik binnen in een zaal vol ondernemers met laptops, Iphones en
digitale apparatuur met allemaal één en hetzelfde credo: “Who needs the media
when you are the media?”
Ik had in Budel mijn Flipcamera en laptop bewust niet meegenomen, de
slijterswereld is een heel andere wereld
dan die van de Social Media waar ik me de laatste 6 jaar veel in begeef.
Donderdag ga ik back to the future.
U hoort nog van mij.
Petra de Boevere
Reacties