Bordeaux (Column)

Column gepubliceerd in Wijnkenner nr 3, najaar 2009, wijnmagazine van De Monnik Dranken en Figee Wijnimport.

Op de dag dat ik dit schrijf begint de rechtszaak tegen Bordeaux Advisory.
Het bedrijf Bordeaux Advisory lichtte mensen voor vele miljoenen op door ze te laten beleggen in wijn en hoge rendementen en terugkoopgaranties te bieden.
De zaak speelt al jaren en toen de eerste berichten verschenen over de mogelijke oplichterspraktijken van deze beleggingsmaatschappij uit Amsterdam, dat zich later verplaatste naar Luxemburg, vroeg ik me gelijk al af of hebzucht dan zo dom maakt.
Investeerders die met Bordeaux Advisory in zee gingen werden in ieder geval niet  gehinderd door een teveel aan wijnkennis. Over deze praktijken schreef ik voor het eerst op mijn weblog in februari 2006 toen dit bedrijf al een keertje voorbij kwam in Tros Opgelicht.

Flessen wijn met een waarde van 10 euro werden aan investeerder A verkocht voor 100 euro. Vervolgens werden ze aan investeerder B verkocht voor 200 euro. Dit ging ook best wel even goed, tot je investeerder D of E was en voor 1200 euro die wijn van een tientje aan de straatstenen niet meer kwijtraakte.

Maar ook na de eerste meldingen in 2006 kon het bedrijf gewoon zijn gang gaan. Pas op 11 november 2008 werd Bordeaux Advisory failliet verklaard, de gedupeerden die 17 miljoen hadden geïnvesteerd wanhopig achter latend.
Maar goed, nog niet zo heel lang geleden brachten zelfs Nederlandse overheden hun geld naar een IJslandse bank die een hoger rendement beloofde dan de Nederlandse banken. Als overheden boter op hun hoofd hebben en weigeren de risico’s te zien met beleggen van algemene middelen kun je niet van het volk verwachten dat die wel slimmer opereren met hun eigen geld. Hebzucht maakt dom.
400 gedupeerden van Bordeaux Advisory hebben zich verenigd in een stichting en de bestuurders van de failliete BV worden inmiddels strafrechtelijk vervolgd.
Als het over de Bordeaux zelf gaat vraag ik mezelf soms ook wel eens af of die wijnboeren zichzelf nog wel geloven. Ik heb zelf maar enkele malen wijn en primeur gekocht. Dat betekent namelijk al betalen voor wijnen die je nog lang niet in je bezit hebt en nog gebotteld moeten worden. Het kan je een mooie prijs opleveren maar dan moet je wel liggende gelden hebben en die heb ik nooit gehad. Het gaat dan om de duurdere topwijnen en misschien had ik ook wel vaker aan dat primeurfenomeen mee gedaan als mijn winkel in het Gooi had gestaan, maar die staat nu eenmaal in Zeeland. Zeeuwen staan over het algemeen met hun voeten in de zware klei en misschien zijn ze wel echt zûnig.
Maar ook dat ‘en primeur’ kopen is eigenlijk net een beleggingsspel. De Primeurprijzen leken laag te zijn voor de Bordeaux 2008. Chateau Latour bracht zijn wijn en primeur zelfs  46% voordeliger dan vorig jaar.
De crisis, en het nog volop in de markt zijn van jaargangen 2006 en 2007 was debet aan die prijsstelling. Iedereen riep dat Bordeaux zo’n enorm goed signaal af gaf.
Deze prijzen werden echter afgegeven voor het moment dat Robert Parker uitkwam met zijn invloedrijke blad The Wine Advocate waarin hij zijn felbevochten rapportpunten gaf. Hup…weg waren de prijsverlagingen, er kwamen zelfs prijsverhogingen ten opzichte van die van vorig jaar, want Parker vergelijkt de kwaliteit van 2008 met die van het jaar 2005.
Robert Parker is eigenlijk een perfect voorbeeld van wat men nu  een “Personal Brand” noemt. Als hij een wijn hoog waardeert kan er meer geld gevraagd worden en waardeert hij hem laag moet de prijs omlaag.
Er is al jaren kritiek op de macht van die ene man. Er zouden Bordeauxhuizen wijnen ‘naar zijn smaak’ maken om een hoog aantal ‘Parkerpunten’ te krijgen en zodoende meer winst te kunnen maken. Lichte delicate wijnen zouden nooit hoge scores kunnen krijgen wat de diversiteit ook niet ten goede komt.
Maar die macht is hem wel door de branche zelf gegeven, die koketteert met Parkerpunten en men, vooruit dan het grootste deel van de wijnbranche dan toch,  vertrouwt de man blindelings.
Parker is nu 62, en misschien wordt hij wel 100, dan hebben we nog 38 jaar te maken met een raar puntensysteem van één man waar iedereen prat op gaat. Nee echt democratisch is dat niet. De man wordt binnen de branche vereerd als de Dalai Lama.
Ik geef trouwens zelf wel PetraPunten, de wijnen met de hoogste scores adviseer ik het meest enthousiast aan mijn klanten, de wijnen die onder de acceptabele grens van PetraPunten scoren komen niet eens op de plank te staan. Iedere wijnverkoper kan eigenlijk wel een klein Parkertje zijn. Je vaste klanten vertrouwen je vaak en varen blind op je advies.

Vaak vind ik zelf Italiaanse wijnen een betere prijs-kwaliteit hebben dan de Franse.
Bordeaux wordt bij mij vooral gekocht door de mensen die ‘namen’ willen kopen en indruk willen maken, misschien is dat wel hetzelfde soort mensen dat belegt en waarvoor geld een doel is in plaats van een middel. Het laatste deel van de vorige zin is een nadenkertje.
O ja, en ik vertel mijn klanten altijd dat de wijn ALTIJD  gemaakt wordt om te drinken. Het drinken van een goede wijn geeft je namelijk direct een bevredigend rendement dat ook niemand je meer kan afpakken.

Petra de Boevere