Drankenbeurs

Column verschenen in Drinks Slijtersvakblad oktober 2009

Drankenbeurs

Toen ik 16 jaar geleden begon met mijn slijterij was de drankenbeurs  een heel groot evenement in de Jaarbeurs in Utrecht. Het werd de laatste jaren allemaal al wat kleiner, de lokatie wijzigde, maar ook de tijd veranderde. Er komen steeds minder zelfstandige slijters dus is er ook een kleinere doelgroep die zich komt oriënteren op nieuwe producten of in de wandelgangen komt netwerken.
Ik vond het niet zo druk dit jaar. Van anderen hoorde ik allerlei theorieën voor die tanende belangstelling. In deze economisch niet zo gunstige tijd zouden slijters wegblijven omdat ze zichzelf willen beschermen tegen teveel inkopen omdat ze soms de verleidingen van beursorders niet kunnen weerstaan. Iedereen zou bezig zijn voorraden te verminderen. Dat herken ik trouwens wel, dat doe ik zelf namelijk ook. Het meeste geld zit in je voorraad, Wouter Bos zal trouwens wel liever zien dat onze voorraden groot zijn omdat de accijnzen al ten gunste van de schatkist komen op het moment dat de flessen bij de slijters in de magazijnen staan.

Een importeur vertelde me dat er de afgelopen 2 maanden 25 slijters  zijn ‘omgevallen’, vooral in het oosten van het land, en er 60 in een min of meer kritieke fase verkeren waar geen facturen meer geïncasseerd kunnen worden.
Ik  heb nergens kunnen verifiëren of die cijfers kloppen, maar ik schrok er wel van. Als er nog pakweg 800 zelfstandige slijters zijn in Nederland  hebben we het hier dus wel over 10%. Er werd aan toegevoegd dat er 'best grote slijters' bij zaten waar men dat nooit van had verwacht.
En waarom vallen ze dan om vraag ik me dan af. Is het de crisis? Is het misschien de opkomst van de borrelshops die als paddenstoelen uit de grond schieten? Of is het de steeds grotere concurrentie uit onverwachte hoeken? Niet alleen de kranten verkopen wijn tegenwoordig,  maar steeds vaker schakelen importeurs een paar distributieschakels uit en gaan zelf rechtstreeks consumenten beleveren. Collega’s vertellen me zelfs verhalen over proeverijen waar dan zo’n importeur aanwezig is maar ook gelijk de contacten legt om de volgende keer buiten de slijter om die aanwezige consumenten  rechtstreeks te leveren. Niet zo mooi allemaal. Steeds meer importeurs lijken te gaan voor kortetermijnwinst en steeds meer slijters zeggen ook importeurs die deze ‘kunstjes flikken’ de wacht aan.
Ik pleit voor een soort register van betrouwbare leveranciers. Leveranciers die hun klanten nog zo waarderen dat ze hen ook omzet gunnen. Het zal hen ongetwijfeld trouwere klanten opleveren. Die betrouwbare leveranciers met hun trouwe klanten kunnen dan voor een lange termijn relatie gaan en zich samen profileren als specialisten.
Natuurlijk bestaan die betrouwbare leveranciers ook nog wel, gelukkig wel, dat zijn diegenen die als een consument belt die consument verwijst naar een verkooppunt in de buurt. Ook als die consument 60 flesjes wil. Vaak wordt het kruimelwerk nog wel aan de slijter gegund, zo hou je ze koest, maar als het interessant dreigt te worden pakken ze liever zelf de volle marge.
Om bovenstaande redenen heb ik de afgelopen jaren verscheidene leveranciers de wacht aangezegd. Het zal wel weinig zin hebben, want het heeft pas echt zin als we dat allemaal zouden doen. Sommige leveranciers blijven me stug elke 6 weken bezoeken en krijgen dan ook wel koffie van me, maar bestellen doe ik niet meer.
Ik ga steeds meer op zoek naar specialistische kwaliteitsproducten met een goede marge waar ik me mee onderscheid, producten waar een verhaal aan vastzit wat dan die kleiner wordende groep klanten wel weer waardeert. De markt zit anders in elkaar dan pakweg 10 jaar geleden, dus zullen we als slijters ook moeten innoveren om bestaansrecht te blijven houden.