Drinkblog

Wie is hier nu eigenlijk de sukkel?

Column gepubliceerd in Drinks Slijtersvakblad 3-2010

‘55% slijters in Zuid Holland verkoopt alcohol aan 15-jarigen’ las ik op de site van Distrifood. “Verdorie” riep ik uit “stelletje sukkels! Waarom doen ze dat nu?”
“Petra wij zijn de enigen die het niet doen, wie zijn er  nu eigenlijk de sukkels?” kaatste manlief nuchter terug. Het snoerde me de mond en ik klikte verder langs de nieuwssites.
Tegen de  eigenaar van Checkpoint in Terneuzen, tot de sluiting in 2008 de grootste coffeeshop van Europa, wordt een boete van 28,3 miljoen euro en een gevangenisstraf van anderhalf jaar geëist voor het leiden van een criminele organisatie. Volgens het gedoogbeleid mag je 500 gram wiet op voorraad hebben, maar wat als je ruim 10 kilo per dag verkoopt? Het gedoogbeleid stelt coffeeshops in staat om ‘kleinschalig’ de ‘lokale markten ’ te voorzien.

Transacties en Relaties (column)

Column gepubliceerd in Drinks Slijtersvakblad 1-2010

Die eerste weken van januari heb ik altijd een beetje een suf gevoel. De decemberdrukte valt dan van me af en ik weet dat we het rustigste kwartaal in gaan. Voor veel slijters zal dat een ander kwartaal zijn, maar wij zitten nu eenmaal in een toeristisch gebied waar de bevolking verviervoudigt in de zomervakantie.
December viel ons niet echt tegen. De crisis die in 2008 bij ons zelfs zorgde voor annuleringen van bestellingen van relatiegeschenken, lijkt geslecht. In ieder geval voor ons gevoel in december.
2010 wordt een beetje het jaar van de waarheid denk ik. Hoe hou je klanten vast als borrelshops als paddestoelen uit de grond blijven schieten en het dan vaak niet eens om prijs maar vooral om het gemak van ‘onestopshopping’ gaat?

Languedoc (Column)

Gepubliceerd in Wijnkenner nr 4-2009, het wijnmagazine van De Monnik Dranken en Figee wijnimport.
“Gaat het weer een beetje mevrouw Dröge?”
Soms voel ik me net een vrouwelijke Gert-Jan Dröge. Gert Jan Dröge was die man die voor het tv-programma Glamourland van de AVRO alle Societyparty’s afliep. Aan het eind van elke aflevering  lag hij steevast met hoofdpijn op bed en kwam er een sexy zustertje binnen die de legendarische woorden sprak: “Gaat het weer een beetje meneer Dröge?”
Op weg naar huis, de ochtend na een uit de hand gelopen drankevenement, in het vliegtuig terug van een wijnreisje met te weinig slaap of voor de spiegel ’s ochtends in een hotelkamer zeg ik het vaak tegen mezelf. “Gaat het weer een beetje mevrouw Dröge?”

Rosé en Zo (Column)

Column gepubliceerd in Drinks Slijtersvakblad december 2009

Het mooie weer is nu echt voorbij en daarmee ook het jaargetijde waarin de meeste rosé geconsumeerd wordt. Ik mocht in oktober een paar dagen mee naar Portugal op uitnodiging van Offley. Nu zijn dat van die uitnodigingen waar ik nooit zo heel lang over na moet denken. Ik ga graag op stap en overal leer en zie je wel wat nieuws.
Offley claimde deze zomer als eerste een rosé port op de markt te brengen. Althans dat stond in hun persbericht. Formeel hadden ze wel een beetje gelijk omdat pas op 1 juli j.l. het Instituto do Vinho do Porto het officiële certificaat voor rosé port verleende, maar er werd al veel  langer, met toestemming, rosé port gemaakt en ook op de Nederlandse markt gebracht door ondermeer de porthuizen Croft en Kopke.

Whisky en Marketing (Column)

Verschenen in Drinks Slijtersvakblad 11/2009

Ik stoor me soms aan marketingdingetjes. Bijvoorbeeld als whisky alleen maar neergezet lijkt te worden als mannelijk en stoer. Nu zijn er natuurlijk nog wel steeds meer mannen die van whisky genieten dan vrouwen, maar die whiskyminnende vrouwen zijn er wel degelijk, en ze rukken op!
Als een vrouw het aandurft daarvoor uit te komen wordt ze niet zelden gezien als een sigarenrokend Nina Brink type, dat in het beste geval, of je ziet de mannen denken ‘ze zal wel lesbisch zijn’.
Als een vrouw whisky durft te bestellen wordt ze op zijn minst in een hokje ingedeeld of zoals een paar studentes me vertelden over hun dispuut: “Dan gaan de jongens whisky drinken en sigaren roken en verwachten ze van ons dat we een wijntje gaan drinken.”

Drankenbeurs

Column verschenen in Drinks Slijtersvakblad oktober 2009

Drankenbeurs

Toen ik 16 jaar geleden begon met mijn slijterij was de drankenbeurs  een heel groot evenement in de Jaarbeurs in Utrecht. Het werd de laatste jaren allemaal al wat kleiner, de lokatie wijzigde, maar ook de tijd veranderde. Er komen steeds minder zelfstandige slijters dus is er ook een kleinere doelgroep die zich komt oriënteren op nieuwe producten of in de wandelgangen komt netwerken.
Ik vond het niet zo druk dit jaar. Van anderen hoorde ik allerlei theorieën voor die tanende belangstelling. In deze economisch niet zo gunstige tijd zouden slijters wegblijven omdat ze zichzelf willen beschermen tegen teveel inkopen omdat ze soms de verleidingen van beursorders niet kunnen weerstaan. Iedereen zou bezig zijn voorraden te verminderen. Dat herken ik trouwens wel, dat doe ik zelf namelijk ook. Het meeste geld zit in je voorraad, Wouter Bos zal trouwens wel liever zien dat onze voorraden groot zijn omdat de accijnzen al ten gunste van de schatkist komen op het moment dat de flessen bij de slijters in de magazijnen staan.

Bordeaux (Column)

Column gepubliceerd in Wijnkenner nr 3, najaar 2009, wijnmagazine van De Monnik Dranken en Figee Wijnimport.

Op de dag dat ik dit schrijf begint de rechtszaak tegen Bordeaux Advisory.
Het bedrijf Bordeaux Advisory lichtte mensen voor vele miljoenen op door ze te laten beleggen in wijn en hoge rendementen en terugkoopgaranties te bieden.
De zaak speelt al jaren en toen de eerste berichten verschenen over de mogelijke oplichterspraktijken van deze beleggingsmaatschappij uit Amsterdam, dat zich later verplaatste naar Luxemburg, vroeg ik me gelijk al af of hebzucht dan zo dom maakt.
Investeerders die met Bordeaux Advisory in zee gingen werden in ieder geval niet  gehinderd door een teveel aan wijnkennis. Over deze praktijken schreef ik voor het eerst op mijn weblog in februari 2006 toen dit bedrijf al een keertje voorbij kwam in Tros Opgelicht.

Flessen wijn met een waarde van 10 euro werden aan investeerder A verkocht voor 100 euro. Vervolgens werden ze aan investeerder B verkocht voor 200 euro. Dit ging ook best wel even goed, tot je investeerder D of E was en voor 1200 euro die wijn van een tientje aan de straatstenen niet meer kwijtraakte.

'Gatverdamme Jenever!' (Column)

Mijn column in Drinks Slijtersvakblad September 2009:

‘Gatverdamme jenever! Ik lust geen jenever. Als het nu whisky was geweest.’
Dit is een beetje een doorsnee reactie van iemand onder de 55 jaar als je ze jenever wilt laten proeven.
Jenever is voor de meeste mensen de spiritus die opa drinkt en als zo’n opa dan doodgaat komt er geen nieuwe consument voor in de plaats. Als je in de rouwadvertenties de naam van een jeneverklant ontdekt weet je dat je vanaf nu weer 50 flessen minder op jaarbasis verkoopt. En zo gaat het al jaren.
Dat jenever historische waarde heeft en behoort tot ons Nederlandse erfgoed krijgt in mijn ogen veel te weinig aandacht. In patriottische tijden werd een jenevertje zelfs een ‘vaderlantje’ genoemd. De jeneverspecialiteiten bevinden zich in een niche markt van connaisseurs, en daarvan zijn er helaas veel te weinig.
Nee, neem dan de Schotten, die whisky-distilleerderijen hebben allemaal hun eigen identiteit behouden, hebben nooit  concessies aan de kwaliteit gedaan en hebben inmiddels een cultstatus verworven.

Vechten tegen de Bierkaai

Column verschenen in Drinks Slijtersvakblad augustus 2009

‘En doe me ook maar even een kratje Jupiler.’
Ik sla 11,99 aan en 3,90 statiegeld. Ik zie de ogen van de klant groot worden, hij zegt niks maar zijn mimiek vertelt me dat dit het laatste kratje was dat hij hier ooit kocht.
Consumenten denken inmiddels dat slijters oplichters zijn.
Bier wordt al jarenlang onder de inkoopsprijs aangeboden bij de supermarkten en waar de slijter € 9,25 exclusief 19% BTW inkoop betaalt kun je elke week wel een A-merk bier scoren voor € 6,95 per krat, of zelfs voor 5 euro.
Consumenten geloven niet dat supermarkten niets verdienen en de snelle conclusie is dat die slijter vet zijn zakken loopt te vullen.

Column Slijtersvakblad juli 2009

Tot mijn grote schande zag ik nu pas dat ik vergeten ben mijn column die ik voor het SVB van juli schreef deze maand hier te publiceren. Hij is misschien inmiddels wat achterhaald, want die Social Media Star Award won ik inmiddels, maar voor de volledigheid toch nog even de column.

Rood en Wit is rosé!

Dat vindt de Europese unie in ieder geval. Brussel heeft in al haar wijsheid besloten dat het is toegestaan om rosé te maken door rode en witte wijnen te mengen. 87% van de Fransen is hier fel op tegen en werd er zelfs lichtelijk opstandig van, maar Nicolas Sarkozy gaf geen krimp.
Nu staat president Sarkozy niet bepaald bekend als een wijnliefhebber, hij houdt waarschijnlijk meer van vrouwen, dus viel van die kant ook bar weinig steun te verwachten.

Collega-Finalisten (Column)

Column verschenen in Drinks Slijtersvakblad 5-2009
Leuke reacties kreeg ik vorige maand op mijn stuk in dit blad waar ik mijn ervaringen tijdens de aanloop naar de finale van de Slijter van het Jaar verkiezing met u deelde.
Bij de tien finalisten voor de titel “Slijter van het Jaar 2009” zitten twee Botteliers en één EuroSlijter. Ik ben die EuroSlijter.
De dag na het verschijnen van dit blad vond in Nijkerk de lancering plaats van de nieuwe formule ‘úw topSlijter’ waarin beide groeperingen fuseren.

Die zondagmiddag ontmoette ik dus twee van mijn concurrenten. Beiden kende ik al. Roel Herfkens uit Wapenveld ontmoette ik in 2004 tijdens een bezoek aan het Champagnehuis Jeanmaire en naast Ron Laurijssens uit Made zat ik vorig jaar in het vliegtuig op weg naar de roots van Ballantines. Dat was trouwens een geweldig reisje waar elke slijter die daar bij was, en dat was een heel vliegtuig vol, het nog steeds over heeft. Als dat vliegtuig was neergestort had Nederland pas echt een alcoholprobleem gehad, in ieder geval wat de distributie betreft.

Slijter van het Jaar 2009 (column)

Gepubliceerd in DrinksSlijtersvakblad nr 4 april 2009
Service verlenen en onderscheidend werken. Daar hou ik me al mijn hele slijtersleven mee bezig. Steeds nieuwe wegen zoekend om potentiële nieuwe klanten te bereiken en dan vooral ook vast te houden. Dat betekent kennis delen en vooral veel ‘entertainen’ . En niet alléén via proeverijen of de diverse weblogs die ik onderhoud.
Maar het zijn niet mijn klanten, die uiteindelijk bepalen wie gekozen wordt tot ‘Slijter van dit Jaar’, evenmin de consument. En dus profileer ik me anders dan anders. Naar de branche toe. Op de website van de SlijtersUnie bijvoorbeeld. En, de ‘stoute schoenen’ aangetrokken en waarom ook niet, via ons Drinks Slijtersvakblad. Niet in de vorm van ingezonden brieven, dat had ook gekund heb ik van de redactie begrepen, maar via een soort gedrukte weblog, waarin ik de lezers tot en met de uiteindelijke nationale Slijterdag, waar de winnaar van deze verkiezing bekend wordt gemaakt, deelgenoot maak van mijn reilen en zeilen tijdens deze verkiezingen. Van wederwaardigheden die zich voordoen en mijn gemoedstoestand daarbij. De redactie vond mijn benadering leuk genoeg om me deze ruimte te geven. Allez…. trossen los.

Wijnkenner?

Dit stukje is gepubliceerd in 'Wijnkenner', het wijnmagazine van De Monnik Dranken:

Wijnkenner heet dit blad. Het is dan ook een vakblad. Een blad voor mensen in het vak die moeten weten wat ze verkopen.
Maar het woord wijnkenner is een woord dat heel veel mensen ook afschrikt en afstand schept. Van die mensen die af en toe ‘een wijntje’ drinken en voor je toonbank staan met een schuchtere en onzekere blik.
‘Kan ik u helpen?’
‘Ik weet niks van wijn maar…’
Ze schuifelen wat heen en weer omdat ze zich op onbekend terrein begeven maar nu eenmaal een wijnkenner op bezoek krijgen en niet af willen gaan, of een cadeautje voor iemand moeten kopen die ‘verstand heeft van wijn’.
Ik krijg altijd een beetje medelijden, maar ook wel een schaamtegevoel. Medelijden met die klant en een schaamtegevoel omdat het ‘ons wijnkenners’ kennelijk  is gelukt een grote groep mensen onzeker en bang te maken, dat we ze het gevoel hebben gegeven dat ‘wij het allemaal wel zullen weten’.
Het zijn juist die mensen die de wijngidsen kopen waarin wijnkenners hun vertellen wat ze zouden moeten kopen. Diezelfde schrijvende wijnkenners die zich meestal laten betalen door de wijnimporteurs van de wijnen die in dat boekje staan. Vaak zijn dat de supermarkten en de wijnen die in die boekjes staan zijn wijnen die in die supermarkten verkocht worden.
Niemand die ze vertelt dat wijn en smaak leren kennen een ontdekkingsreis is die je zelf moet maken om kwaliteit te kunnen ontdekken en te leren wat je zelf lekker vindt. Laat die consument maar lekker dom en onwetend zodat ze die boekjes blijven kopen.