Stukjes content van mijn weblogs overnemen op niet-commerciële basis en daarbij linken met bronvermelding is toegestaan. Om content te gebruiken voor andere doeleinden is toestemming vereist.
Op dit werk is een
Creative Commons Licentie van toepassing.
Meisje van de Slijterij is wel in te huren voor presentaties over bloggen en ondernemen. Eventueel mèt een afsluitende proeverij. Mail me!
Ik zou jullie nu natuurlijk iets over Champagne en Mousserende wijnen kunnen vertellen, maar dat deed ik al in december 2006. Net als de publieke omroep ga ik daarom even in de herhaling. Let ook op het handje rechts, die is van een zoon van me die op zijn knieën rond me kroop in een poging me van mijn stuk te brengen.
Wat heb ik toch een vreselijk beroep.
Vanochtend kreeg ik bezoek van Carla Bani van het wijnhuis Vignamaggio midden in het Chiantigebied in Toscane.
Vignamaggio werd gebouwd door de familie van Monna Lisa, ja met dubbel n, want Monna is in Toscane de aanspreektitel van het vrouwelijk hoofd van de familie, de 'first lady' zeg maar. 'Monna' is dan afgeleid van 'Madonna'.
Leonardo da Vinci ontmoette daar zijn Monna Lisa en schilderde waarschijnlijk in de tuin zijn beroemde schilderij wat nu in het Louvre hangt, ergens een n verloor en nu Mona Lisa heet.
Het gesprek aan mijn proeftafel ging over Vignamaggio, de Italiaanse culinaire cultuur en we proefden natuurlijk de wijnen.
Ik was de eerste in de Benelux die de Monna Lisa 2006 mocht proeven, die werd afgelopen zondag, op 8 maart, internationale vrouwendag, gelanceerd. 600 jaar wijngeschiedenis, dat proef je in deze wijn die vanochtend eigenlijk iets te koud was, nog wat jong is en niet helemaal tot zijn recht kwam. Maar haar kwaliteit en het mysterieuze waren wel aanwezig. Monna Lisa zit gewoon in die fles!
De wijn is besteld inmiddels.
Visit from Vignamaggio from Slijterijmeisje on Vimeo.
Moscatel de Setubal van Bacalhoa from Slijterijmeisje on Vimeo.
In Portugal worden zuidoostelijk van Lissabon, rondom het plaatsje Setúbal, bijzondere dessertwijnen gemaakt, versterkte dessertwijnen van de muskaatdruif. Men laat er de schillen van de druiven meegisten om de aroma's van de muskaatdruiven optimaal over te brengen in deze edele wijnen.
Het grote verschil met Muscats uit Frankrijk is wel dat deze Setúbals zich ook goed laten ouderen. Het zijn zowel jong als oud bijzondere dessertwijnen. Vorige week ontmoette ik de charmante Portugees Sergio van het wijnhuis Bacalhôa die me een Setúbal uit 1998 liet proeven, 6 jaar gelagerd op gebruikte whiskyvaten.
Welke whiskyvaten dat waren kon hij me niet vertellen, maar het was een geweldige niet te zoete Muskaatwijn die zich goed laat combineren met pure chocolade met 85 of liever nog 90% cacao. Wel hadden we het nog even over chocolade, of de liefde voor chocolade mannelijk of vrouwelijk zou zijn, en zijn wijnen.
Ja sherry, we gaan het eens over sherry hebben. Niet over de sherry waarvan de meeste Nederlanders denken dat het sherry is, want die heeft weinig meer te maken met sherry zoals het ooit was of bedoeld was.
In de 16e en 17e eeuw waren het Hollandse en Engelse koopvaarders die de wijnen uit de Jerez vervoerden over de wereld. Nog steeds zijn Engeland en Nederland de belangrijkste exportlanden voor sherry. Net zoals met heel veel producten zijn producenten onder druk van (voornamelijk) Nederlandse inkopers jaren geleden al overstag gegaan. Het moest steeds goedkoper en om goedkoper aan te kunnen bieden moet je nu eenmaal altijd concessies doen aan de kwaliteit van een product. Die inkopers, die door schaalvergrotingen steeds machtiger en schaarser worden, zijn al decennialang zo goed in het onder druk zetten van producenten van allerlei levensmiddelen, en dus ook wijn, dat we van veel producten niet meer weten hoe ze nou smaakten of erger, zoals in het geval van sherry, er een nieuwe veel lagere norm is ontstaan.
Op het moment zie je gelukkig wel steeds vaker dat producenten specialiteiten gaan maken die voor een kleinere markt bedoeld zijn. Dat kan ook niet anders want het grote publiek heeft geen idee meer en kijkt alleen naar prijs.
Af en toe neem ik jullie mee naar die plaatsen waar ik me laat informeren, waar ik proef en waar ik bepaal wat ik inkoop. Maak kennis met de exportmanager van Lustau die ik enkele maanden geleden ontmoette en vertelt over de East India Solera, een sherry die een snoepje en een feest is en eigenlijk als een dessertwijn genuttigd dient te worden. Of gewoon op de bank met een dikke reep pure chocolade met 85% cacao. Dit snoepje is uiteraard bij ons te koop. Half flesje € 10,95
Meisje van de Slijterij op bezoek bij Zeeuwse Wijnboer from Slijterijmeisje on Vimeo.
Vorig jaar moest ik mijn mening en vooroordelen al bijstellen. In Zeeland kun je wel degelijk goede wijn maken die ook nog eens niet onderdoet voor wijnen uit de Elzas.
Misschien is De Kleine Schorre in Dreischor wel de meest noordelijke wijngaard waar variëteiten als Pinot Blanc en Pinot Gris worden aangeplant. Het is in ieder geval de grootste Nederlandse wijngaard met zijn 8 hectare.
Ik nam me al een tijdje voor eens langs te gaan. Gisteren deed ik dat eindelijk, sprak even met Johan van de Velde en proefde zijn assortiment even snel door.
Als je trouwens straks wil helpen bij de oogst, voor een dagdeel plukken krijg je een fles wijn, en help je meer dan twee dagen dan is er aan het einde van de oogst nog een afsluitend mosselfeest. Interesse? Je kunt je per mail aanmelden.
Met een auto vol Zeeuwse wijn reed ik het erf weer af.
Update: Inmiddels ook in onze webshop.
Barbadillo kennen we voornamelijk als een sherryhuis uit de Jerez in Spanje. Jerez spreek je in het Engels uit als sherry. Engeland is nog altijd de grootste exportmarkt voor deze versterkte wijnen.
De Jerez is één van de weinige regio's ter wereld waar de palominodruif wordt aangeplant.
Afgelopen maandag kregen we na de jaarvergadering van de aandeelhouders EuroSlijter, dat klinkt heel interessant maar deze formule is nu eenmaal van de slijters, een diner.
Bij de graved lachs kwam er een onbekende fles op tafel. Een fris ogende fles met blauwe schroefdop.
Barbadillo? Gewone witte wijn van Barbadillo? Ja dus!
Druiven
Deze wijn is gemaakt van 75% palomino en 25% verdejo.
De aanblik van de fles en het etiket maakte me gelijk vrolijk, maar ook wel een beetje opgewonden en nieuwsgierig. Dit zou wel eens helemaal mijn wijn kunnen zijn!
Verdejo is bekend als druivenras uit de Rueda. De druif is erg gevoelig voor oxydatie en daarom wordt hij vaak 's nachts geoogst, als het nog koel is. Daarvoor gaan de plukkers met mijnwerkershelmen op de wijngaarden in. Ik heb het nooit gezien, maar het lijkt me geweldig dat eens mee te mogen maken. Na de oogst wordt er een gas over de druiven gespoten om ze vrij van zuurstof te houden tot aan de pers.
Warmte en vooral zuurstof is funest voor de net geplukte verdejo en zijn most. Als dat niet goed gedaan wordt krijgt de wijn een wat onaangename oxydatieve toets.
Lees meer "Nieuwe Mosselwijn ontdekt!" »
Deze column plaatste ik eerder in 2005, maar hij is wel weer en nog actueel.
Geweldig hoor al die uitnodigingen voor feestjes, maar soms weten
wij al bij voorbaat dat die avond min of meer een straf wordt. Manlief
heeft dan naar gelang van wie de uitnodiging komt vaak al opgemerkt: "Dat wordt weer een hele avond spa drinken, ik rij wel, want de wijn is daar nooit te zuipen."
Meestal probeer ik dat nog wel wat te bagatelliseren, dat hij geen
vooroordelen moet hebben en zo, dat het best kan meevallen, dat ze
misschien na de vorige keer nu wel wat fatsoenlijks hebben gekocht.
Eer we weggaan pakt manlief een fles Culemborg rosé uit Zuid-Afrika uit de koelkast. “Wat ga je daar mee doen?" vraag ik hem.
"Die neem ik mee als cadeautje, maar ik wil hem wel zelf opdrinken als ze weer xxx hebben, ik ga geen troep drinken."(xxx staat hier voor een merkwijn die zowat weggegeven wordt in de
supermarkten, waarvan de fles er leuk uitziet, maar de inhoud echt niet
te hachelen is).
"De vorige keer kreeg ik het echt niet weg en had gelijk diarree toen we weer thuiswaren,’" beaam ik.
Bij aankomst op het feest is gelijk duidelijk dat het wat heeft
mogen kosten; schalen vol heerlijkheden, gehuurde tafels en stoelen,
een tent, feestverlichting, alles is er. En welke flessen wijn staan er
gereed tussen al die schalen? Juist ja. Wij kijken elkaar eens
veelbetekend aan.
Het valt weer niet mee.
"Je had weer gelijk." moet ik bekennen.
Ik ken een vakgenoot die in zo'n geval opmerkt dat duidelijk is hoe zeer ze hun bezoek waarderen. Meestal probeer ik me in te houden en beperk me de hele avond tot spa drinken.
Maar deze keer hebben we een eigen fles en die ene fles blijkt jaloerse blikken op te leveren. De gastvrouw probeert zich te verontschuldigen dat ze wijn niet zo belangrijk vindt en er geen verstand van heeft. Nee, dat hoeft ook niet, je kan je laten adviseren en voor een redelijke prijs toch je gasten laten genieten (maar dat denk ik en zeg ik niet).
Een tafelgenote merkt op: "Is dit die rosé die we op jullie feest dronken?"
"Nee dit is een andere, maar hij is wel wat duurder dan 1,79, wil je ook een glaasje?.'"
"Ja, die wil ik wel, ik hou eigenlijk niet van wijn, maar dit vind ik lekker."
"Je houdt waarschijnlijk niet van slechte wijn", kan ik dan niet laten op te merken.
Na de teleurstelling van een paar weken geleden ging Meisje gisteravond weer gewoon zelf mosselen koken. Deze keer eens niet met witte wijn, maar met twee flesjes Brugs Tarwebier en groentes.
We dronken er een Picpoul de Pinet bij die veel beter met mosselen combineert dan een Pinot Blanc. De wijnboeren in de Elzas zijn immers steeds zoeter gaan produceren onder invloed van de vraag op hun grootste afzetmarkt (Engeland) en hebben daarmee de ooit goede combinatie van Pinot Blanc met mosselen eigenlijk om zeep geholpen.
De mosselen waren perfect, de wijn geweldig en de Vlaamse frieten en knoflooksaus erbij maakten het helemaal af.
Drink je natuurlijk een mooie rosé! Oeps er wordt geroepen! Het eten is klaar!
'Doe mij maar een patatje oorlog, een berenhap met mayonaise en een flesje Taittinger.'
Hm, ik kan er me weinig bij voorstellen eigenlijk.
Currywurst mit Champagne, cultuurbarbaren zijn het die Duitsers! Of toch niet?
Gaan ook wij Nederlanders binnenkort misschien wel junkfood combineren met edele wijnen?
Ik heb meer iets met Champagne met een toastje zalm of zo, maar dat is anno 2007 misschien wel juist heel erg burgerlijk...
Mocht ik nog eens in de buurt van Keulen zijn moet ik toch eens rondkijken bij Frizz+.
Het had iets koddigs dat drankenkaartje van die snackbar bij de Servaasbrug in Maastricht. Cognag met een g stond er op die kaart, de sherry stond in de rubriek gedistilleerd en apfelcorn en port had men ingedeeld in de rubriek ' Anders' . Maar dit was een snackbar, waar mijn verwachtingen niet hooggespannen waren en we even snel een snackje nuttigden.
Nee dan de drankenkaart in ons hotel L' Empereur. Die vond ik wel heel erg beperkt. Onderaan dat kaartje stond dat de wijnen die per glas geschonken werden op het krijtbord naast het wijnrek vermeld werden. Ik liep gelijk vanuit de lobby, waar we zaten terwijl de kinderen beneden in het zwembad lagen, de bar in om dat wijnrek en dat bord te zoeken. Op dat krijtbord stond alleen Prosecco voor €6,50 per glas. Mousserende wijnen zitten in de lift, maar 6,50 voor een glaasje Prosecco is wel goed aan de prijs. Meer stond er niet op dat bord.
In het wijnrek herkende ik gelijk de wijnleveranciers van het hotel, niks mis mee overigens. Ik koos voor een glas Cava voor 6 euro per glas.
Lees meer "Recensie 'Ontdek Maastricht'" »
Ik bezocht de laatste dagen de wijnhuizen Raimat in de Costers del Sègre en Codorníu in de Penédes. Beide wijnhuizen maken onderdeel uit van de Groep Codorníu.
Maandagavond laat werden we ontvangen op het Castillo Raimat op zo'n twee uur rijden westelijk van Barcelona, waar ik als een echte prinses de nacht op het kasteel mocht doorbrengen. Eigenlijk was ik heel even Kasteelvrouwe, ik was namelijk in het gezelschap van 11 mannen en een paar harnassen die nacht op het Kasteel.
De naam Raimat is een samenvoeging van de Catalaanse woorden 'raim' (druiventros) en 'ma' (hand), een verwijzing naar een oude steen die op het landgoed is gevonden met daarop de afbeeldingen van een tros en een hand. In 1918 werd de bodega van Raimat gebouwd, naar een ontwerp van Rubió y Bellver, tijdgenoot van Gaudí. Domingo Triay gaf in 1988 de bodega zijn huidige vorm: een architectonisch meesterwerk in piramidevorm met klassieke en moderne elementen.
Raimat is een bedrijf dat voortdurend aan het innoveren is. Je wijnoogst regelen per GPS, Sattelietbeelden gebruiken bij het werk in de wijngaard en gebruik maken van ´Sexual Confusion' als een biologisch bestrijdingsmiddel tegen rupsjes die je niet in je wijngaard wil hebben. Over die innovatieve wijnmakerspraktijken heb ik nog filmpjes. U krijgt eerst een selectie foto's van Raimat.
Jacarrino Dost is de marketingman van de Mitra en een Hyvesvriendje van me, maar dat terzijde. Hij mag tegenwoordig af en toe optreden in Food en Fit op RTL4. Maar die wijn is natuurlijk niet exclusief bij de Mitra te koop. Laten wij hem nu net toevallig deze maand in de aanbieding hebben. Dan is zo' n leuke commercial van Jacarrino ook voor mij natuurlijk wel handig! 
Chocolade-sinaasappelmousse-caloriebommen met zelfgebakken kletskoppen. Het is even wat werk maar dan heb je ook wat geweldigs voor bij je glaasje Banyuls!
De recepten!
Lees meer "Chocolademousse met sinaasappel en kletskoppen" »
Heeft u bij uw kerstdiner een dessert gepland waar chocolade in is verwerkt? Serveer daar dan eens een glaasje Banyuls bij. Banyuls is een aangesterkte wijn uit de Roussillon, een zogenaamde Vin doux naturel, geen Vin de liquer want dat zijn zoete dessertwijnen die juist niet gemaakt zijn door de gisting te stoppen door het toevoegen van alcohol waardoor het natuurlijk restzoet overblijft. In Banyuls doet men dit wel, precies zoals port gemaakt wordt mar natuurlijk wel van een ander druivenras.
Banyuls wordt gemaakt van de grenache noir, een druivenras dat wijnen met redelijk wat alcohol geeft en erg gevoelig is voor oxydatie wat voorkomen kan worden door onderandere een lage productie.
Het is één van de weinige wijnen die combineert met chocolade. Het bittertje achterop de tong combineert perfect met het bittertje van pure chocolade.
Een Banyuls Grand Cru heeft houtlagering, en de Grand Crus die ik vorig jaar in Banyuls te proeven kreeg waren een tikje oxydatiever. Alternatieven voor bij chocolade zijn Pedro Ximenez (sherry), of Maury, ook Roussillon.
Wist u trouwens dat ze van Banyuls ook een heel bijzondere azijn maken?
De eerste Belgische Riesling Challenge werd gewonnen door chef Frederik Hoorne en sommelier Evelyne Sambre van restaurant Aneth uit Brugge. Het Brugse duo haalde het tijdens de finale van de Challenge nipt van chef Marcin Beaufort en sommelier Wouter De Bakker van restaurant Maison Vandamme uit Zeebrugge. Tussen de eerste en tweede zat maar een half puntje verschil. De finale vond op 4 december plaats op de beurs Kokerello te Gent. De andere finalisten van de Riesling Challenge waren de restaurants Dôme (Antwerpen), Dorp 5 (Leest) en Mille Paste (Geel). De Riesling Challenge werd georganiseerd door het Informatiebureau voor Duitse Wijn en het tijdschrift Ambiance.
Lees meer "Aneth uit Brugge wint Riesling Challenge" »
Gisteren vond in Amsterdam de launchparty van Delicious plaats, het nieuwe glossy culinaire magazine wat de opvolger van Tip, maar dan anders, moet zijn. Daar liepen behalve wat foodbloggers ook een hoop celebreties uit de culinaire wereld rond. Zo wisten een paar foodbloggers Bill Granger te strikken voor een interviewtje.
Tja, we hebben ook wat omzet nodig dus onderbreken we dit weblog even voor wat reclame. U kunt natuurlijk ook gewoon doorzappen.
Update: Ga naar de onlinefolder
Lijst met aanbiedingen downloaden (van de artikelen zonder prijs jaargangen en prijzen op aanvraag)
Ik schreef natuurlijk al veel vaker over Edwin en Blanche, niet alleen omdat ik ze al jaren ken, ze beiden in een ver verleden collega's van me waren, ik met haar samen op middenstandscursus zat, we ooit samen zwanger waren, maar vooral omdat ze een geweldig bedrijf in dat oude schooltje in de polder een paar kilometer verderop hebben opgebouwd. Ze worden natuurlijk een beetje overschaduwd door streekgenoot Sergio Herman, maar nu heeft ook Edwin weer een prestigieuze prijs in de wacht gesleept. Leuk detail is dat Edwin voor hij zijn eigen zaak startte, alweer jaren geleden, bij Restaurant Oud Sluis werkte.
Lees meer "De Kromme Watergang beste visrestaurant!" »
Zo vreemd is het natuurlijk niet dat Sergio Herman alweer een Culinaire topprijs binnensleepte afgelopen maandag. Het blad Lekker plaatste Sergio van Restaurant Oud Sluis wederom op de eerste plaats.
Lees meer "Sergio Herman op eenzame hoogte" »
Cas Spijkers, ooit de eerste tv-kok op de Nederlandse buis, vindt dat de tijd rijp is voor een tv-sommelier. Spijkers is van mening dat het hoog tijd wordt dat de bediening in restaurants meer aandacht moet krijgen om het niveau omhoog te krikken.
Lees meer "Cas Spijkers wil een TV-sommelier" »
Cesanese is een Italiaans druivenras wat verbouwd wordt in het wijngebied Lazio in de buurt van Rome. De proeffles die ik vorige week dronk bij de pasta en inmiddels besteld en ontvangen heb is de l'Antico Ceppo Cesanese 2005, Lazio.
Op de heuvels rondom Rome, in het hart van Italië, groeit de Cesanese; een oude, inheemse druivensoort, waarvan onweerstaanbare, soepele en betaalbare wijn wordt gemaakt. In het oude Rome is deze wijn al erg populair en nu zien we hem terug als huiswijn in de vele trendy trattoria’s die Rome rijk is. Maar u hoeft niet naar Rome om deze heerlijke wijn te proeven.
De tijd vliegt, alweer is het woensdag, mijn dagen en weken lijken tekort en mijn agenda te vol. De naam Picadillo dekt in Zuid-Amerika vele verschillende gerechten met kleingesneden rundvlees. Eigenlijk is het een tegenhanger van onze hachee.Ik zocht eigenlijk een Spaanse stoofpot voor bij de Spaanse wijnen van deze maand, maar kwam na het doorspitten van een paar meter kookboeken uit bij een Argentijnse. Eigenlijk is deze perfect te combineren met een Argentijnse Malbec, maar dit stoofgerecht uit Argentinië past ook heel goed met een Spaanse Tempranillo. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nog geen tijd heb gehad deze week dit gerecht te maken, maar voor het zondag is moet dat ongetwijfeld lukken en dan volgt ook de foto.
Het is natuurlijk alweer woensdag en deze week zouden we het over de Duitse Pinot Blanc, oftewel Weissburgunder, hebben. Duitse wijnen van dit type hebben in ons land nog altijd een imagoprobleempje, commercieel gezien dan. De meeste mensen associeren Duitse wijn nog steeds met zoet en vooral goedkoop. Dit ondanks alle inspanningen van de laatste jaren van het Informatiebureau voor Duitse wijn. Langzaam beginnen de 'Drogere Duitsers' toch ook wel de winkelschappen in te stromen.
Anderhalf jaar geleden bezocht ik een proeverij met als thema Kreeft en Duitse wijn. Deze proefsessie was in ieder geval voor mij een openbaring.
Bij die gelegenheid kreeg ik een prachtig kookboekje cadeau; 'Classic het kookboek'.
Dat boekje zegt het volgende over de Weisser Burgunder:
Lees meer "Duitse Pinot Blanc en Schapenkaas" »
In Nederland niet heel gebruikelijk maar dé oplossing voor als u die ene hele speciale wijn graag zou drinken bij dat speciale eten welke uw favoriete restaurant voor u bereidt.
U neemt namelijk zelf uw wijn mee en de restaurateur rekent een bedrag, het zogenaamde kurkengeld. Het is een vergoeding voor de fles te openen, u te bedienen en voor het gebruik van het glaswerk. De meeste restaurants rekenen daarvoor tussen de 5 en 10 euro.
Informeer bij het reserveren eerst of het restaurant meewerkt en vergeet niet: De wijn in een restaurant is nu eenmaal 3 a 4 maal zo duur als in een wijnhandel. Als u normaal 20 euro uitgeeft voor een fles wijn in het restaurant, voor datzelfde bedrag is de kwaliteit van de wijn die u die avond drinkt dus 4 maal beter! Dit is misschien wat kort door de bocht, maar diezelfde wijn zou u daar ter plekke wel 4 maal zoveel gekost hebben.
Ik schreef al eerder over de nog niet zo lang geleden in Japan ontdekte vijfde basissmaak Umami.
Naast zoet, zout, zuur en bitter hebben we nu ook Umami en er zou zelfs nog een zesde basissmaak onderweg zijn die reageert op vetten.
Ik vraag me trouwens nog steeds af waar op je tong de smaakpapillen voor deze vijfde basissmaak zich bevinden. Enfin, onlangs verscheen er op Dining and Wining een interessant artikel over Umami.
Dit filmpje laat een test zien waarbij de meest ervaren proevers als ze zonder neus moeten proeven het even helemaal niet meer weten.
Je smaakpapillen lijken niet te werken als je reukorgaan is afgesloten, dat is natuurlijk niet echt nieuws, maar het experiment op film maakt het wel duidelijk. Via het wijnprikbord.
Echt nieuw is het natuurlijk niet, topkoks in restaurants experimenteren hier al jaren mee. Wel nieuw is het om sorbets van wijn te maken voor winkelverkoop. Sinds juni dit jaar zijn in New York en New Jersey Winesorbets te koop.
Twee jeugdvrienden uit New York City bedachten tijdens een brainstorm voor de menukaart van hun nieuwe restaurant in Brooklyn dat ze best wel eens sorbets van Amerikaanse wijn konden maken.
Ze zijn te koop in 7 verschillende smaken/oogstjaren: Red: Cabernet Sauvignon 2005 Central California (New Vintage), Zinfandel 2004 Central California, Pinot Noir 2004 Oregon.
White: Champagne N.V. California, Riesling 2004 New York, Sauterne N.V. New York
Blush: May Wine N.V. New York
Via Molblog
Het filmpje van ons decadente degustatiemenu bij de Kromme Watergang, dat doen we niet zo vaak hoor, maar we kunnen er wel intens van genieten!
Edwin en Blanche begonnen hun zaak in hetzelfde jaar als ik de mijne begon. Dat was in 1993. Zijn moeder had toen nog een kapsalon hier op het plein en maakte als hobby poppen.
Lees meer "De Kromme Watergang" »
In tegenstelling tot alle negatieve berichten in de media over de kwaliteit van de mosselen dit jaar, kan ik proefondervindelijk vaststellen dat ze prima zijn. Ik heb geen krabbetje gezien, de mosselen waren ook niet klein. Ze waren wel wat prijzig, ik heb 7,50 per kilo betaald bij de vishandel.
Ooit in een ver verleden werkte ik met hem en ook met haar. We aten er 12 jaar geleden met onze twee getuigen op de avond voor de maandagochtend waarop we stiekem trouwden, maar sinds de kinderen er zijn kwam het er eigenlijk haast niet meer van, misschien nog één of twee keer. Maar...vanavond beleven wij onze eerste kinderloze avond in heel veel jaren en manlief is ook nog jarig. Dus heb ik net even een tafeltje gereserveerd. Dat wordt genieten vanavond, ik geniet er nu al van!
Morgen uiteraard een verslag van de kunsten van Edwin en Blanche van de Kromme Watergang.
Ik vond net wel een wat ouder filmpje van hun online.
Update: De recensie lees je inmiddels hier (met filmpje).
Help! Ik krijg visite en die mensen weten wat van wijn, wat moet ik nu in Godsnaam kopen???
Ook wel eens met je handen in het haar gezeten terwijl deze vraag door je hoofd spookte?
Onderzoeken wijzen uit dat veel consumenten, en dan vooral de beginnende wijnenthousiast, wijn 'eng', 'ingewikkeld' en 'moeilijk' vindt.
Het is echter altijd leuk om indruk op je vrienden te maken door wijnkennis ten toon te spreiden en tijdens het openen van een fles een smeuiïg verhaal over die wijn te kunnen vertellen.
Jawel, het mosselseizoen is begonnen. Door het koude voorjaar dit jaar twee weken later dan gebruikelijk. De berichten uit de markt; nog erg klein en erg duur, hebben ons doen besluiten nog een paar weekjes te wachten met die mosselpan weer tevoorschijn te halen.
Vanmiddag bracht de postbode de Alsace nieuwsbrief. Deze verschijnt alleen in print. Er stonden ditmaal wat aardige Elzassuggesties bij mosselen in van Magda van der Rijst die ik u niet wil onthouden.
Mooi weer, je zit op je terras met een wijntje erbij en wat doe je dan in godsnaam met je handen? Je kan natuurlijk tussendoor wat garnalen pellen. Filmpje!
Ooit deed ik in Brugge samen met medecursisten een wijn- en spijsproef met garnalen. Grijze noordzeegarnalen wel te verstaan, en die koop je volgens de Vlamingen bij voorkeur alleen in Zeebrugge, en volgens Zeeuws-Vlamingen natuurlijk hier in Breskens.
Garnalen vragen net als alle gerechten om andere wijnen naar gelang de manier van serveren. Eet je deze heerlijke schaaldieren vrij 'natuur', zonder vettige saus, moet de begeleidende wijn droger zijn dan wanneer je er bijvoorbeeld een cocktailsaus bij serveert of een mayonaise. Die laatste twee vragen ook om een beetje vettigheid in de wijn, zoals je die bijvoorbeeld in een Chardonnay vindt, terwijl de eerste manier wat meer zuren in de wijn kan hebben.
Nu zijn noordzeegarnalen het allerlekkerst als je ze 'ongepoeierd' hebt, maar dat lukt alleen als je ze zo van boord haalt en dat is maar enkelen gegeven. Ze krijgen immers altijd een goedje, 'poeier' over zich heen gestrooid nadat ze aan boord al gekookt zijn welke hun wat langer houdbaar maakt. Je moet ze ook bij voorkeur gewoon zelf pellen, met dat risico dat je tijdens dat pellen er teveel van opeet zodat je te weinig overhoudt. Reken bij garnalen die je zelf pelt erop dat je van een kilo maar 3 ons gepeld overhoudt (en dan heb ik niet meegerekend wat je per ongeluk in je mond stopt). Ik herinner me nog levendig de avonden dat ik als kind met de rest van het gezin om de keukentafel heen zat met een krant vol garnalen voor me. Mijn moeder heeft mij geleerd garnalen te pellen. Het is een vrij eenvoudig trucje, wat ik ooit nog wel eens op video zal vastleggen.
Als je echter het geluk hebt dat je aan zee woont en ook nog eens het geluk dat je zoons hebt die vermaak zoeken op het strand kun je ze verser dan vers hebben, wel even zelf koken, dan pas krijgen ze die mooie roze kleur. Fillumpjuh!
Het filmpje is wel in dialect, maar het is niet anders, ik weiger ons mooie dialect te ondertitelen.
Dit weekend vond in Breskens de aftrap plaats van het evenement 'De Smaek van Zeeland'.
Gisteravond, zaterdag, vond in de prachtige tent op die unieke lokatie op de kade van de vissershaven ook de uitreiking van de BbvB-award plaats. Van dat gedeelte volgt later deze week een filmpje, maar vandaag eerst een sfeerfilmpje van het evenement en de organisatie backstage.
Lees meer "Smaek van Zeeland" »
Een mens moet natuurlijk altijd dromen blijven houden. Regelmatig log ik die dromen ook wel zoals deze wens of deze. Tot nog toe heeft het echter niemand kunnen prikkelen die wensen ook voor mij in vervulling te doen gaan en ik vond net weer zo iets waar ik helemaal van begon te kwijlen. Zou het niet geweldig zijn met een aantal mensen in een luchtballon op 500 meter hoogte te zitten terwijl een meesterkok mèt die hetelucht IN die ballon voor je kookt en je ook nog eens perfecte wijnen geserveerd krijgt? *Kwijl*
Hoe vaak valt het me niet tegen, een glas huiswijn in een horecagelegenheid bestellen. En telkens lijk ik er weer in te trappen. De gemiddelde kroeg- of restauranteigenaar heeft waarschijnlijk als motto: 'Ze vreten me arm en zuipen me rijk'.
Er wordt door de gigantische wijnoverschotten wijn op de markt gezet voor een prijs die je makkelijk bijna 10 keer over de kop kunt laten gaan. Je bestelt als consument een droge witte wijn (eurootje of 3 per glas, inkoop nog geen 2 euro per fles), proeft een vooral zure vloeistof zonder enige nuance en krijgt acuut een aanval van opkomend maagzuur.
Afgelopen week at ik enkele keren buiten de deur. De eerste keer waren dat asperges waarbij een fles Pinot Gris besteld werd. Ditmaal geen fout van de inkoper, maar de Elzasboeren gaan steeds zoeter produceren, waarschijnlijk door de groei van de Engelse markt die zoeter wil. Allemaal leuk en aardig, maar de klassieke combinatie van Elzas en Asperges is dus niet meer. We hebben vervolgens maar een Sancerre besteld, daarvan weet je in ieder geval dat die droog is.
Op hemelvaartsdag hadden we een gezinsdagje, we bezochten Madurodam en op de terugweg zouden we ergens wat eten. We hebben niet echt goede ervaringen langs de snelweg, maar in verband met de tijd en het gemak stapten we dan toch ergens zo'n Toekan Restaurant binnen.
Er was nog precies één tafeltje vrij. Dit wordt helemaal niks dacht ik nog. Veel te druk en te massaal, maar de standaard appelmoes voor de kinderen zou wel in goede aarde vallen. De kaart was wat beperkt. Ik nam (stomstomstom) een droge witte wijn als aperitief. Er zat wat wijnsteenzuur onderin het glas, op zich kan dat niet veel kwaad, je moet alleen oppassen dat je die kristalletjes niet in je mond krijgt, ik hield ook al nooit van pap met brokjes. Het was een vlakke zure wijn.
'Ik ga toch maar even de wijnkaart vragen,' meldde ik manlief. De kelner leek te schrikken, 'waar liggen die dingen? ' zag ik hem denken. Na een tijdje kwam hij terug met de wijnkaart en ik moet zeggen dat was een meer dan aangename verrassing. Fatsoenlijke wijnen die ook nog eens fatsoenlijk gecalculeerd waren prijkten op die kaart. Bij van der Valk lijken ze te snappen dat je wijn als je het wilt verkopen niet schandalig moet calculeren. Ik koos uiteindelijk een half flesje Château Rozières 2002, Saint Emilion Grand Cru voor € 9,75. Jammer was dat het flesje al opengemaakt aan tafel kwam, maar ik ben dan ook wat etiquette in een restaurant betreft te kritisch.
De T-bone die ik als hoofdgerecht had besteld was vanbinnen nog rauw en koud, die heb ik teruggestuurd, maar dat werd keurig opgelost. De bediening was prettig en snel ondanks de drukte die er heerste.
Ik moet mijn mening over van der Valk dan misschien ook wel wat herzien. De prijs-kwaliteit verhouding is er goed, eigenlijk is alleen de kaart te beperkt voor iemand die meer dan een schnitzel wil.
Maar goed, je kunt natuurlijk altijd gewoon zelf koken. Karin bijvoorbeeld heeft genoeg recepten voor je, waar je ook passende wijnadviezen bij vindt.
Hoe vaak valt het me niet tegen, een glas huiswijn in een horecagelegenheid bestellen. En telkens lijk ik er weer in te trappen. De gemiddelde kroeg- of restauranteigenaar heeft waarschijnlijk als motto: 'Ze vreten me arm en zuipen me rijk'.
Er wordt door de gigantische wijnoverschotten wijn op de markt gezet voor een prijs die je makkelijk bijna 10 keer over de kop kunt laten gaan. Je bestelt als consument een droge witte wijn (eurootje of 3 per glas, inkoop nog geen 2 euro per fles), proeft een vooral zure vloeistof zonder enige nuance en krijgt acuut een aanval van opkomend maagzuur.
Het is dat er (nog) geen gouden kalveren, gouden palmen of Oscars worden uitgereikt voor internetdocumentaires. Deze creatie zou dan wel minstens een nominatie waard zijn. Okee ik geef het toe, het kan waarschijnlijk nog beter, maar het verhaal komt wel over. Wat gebeurt er met mensen als ze aan tafel zitten met mensen waar ze nog nooit mee aan tafel zaten? Eén ding hebben deze mensen gemeen; ze schrijven allemaal over eten of drinken, maar allemaal met andere drijfveren en vanuit een ander perspectief.
Foodbloggers over zichzelf, hun blog, hun passies, hun doelstellingen, internet...enfin, Meet the person behind the Foodblog!
KLIK. (filmpje)
Vanmiddag was het eindelijk zover, de eerste Nederlandse
Foodbloggersbijeenkomst vond plaats aan de tafel van Dick Veerman in
Utrecht. Die tafel was stijlvol gedekt en versierd met echt Utrechts
Fluitekruid.
Wat drijft foodbloggers? Wat doen ze? Waarom doen ze
het? En wat kunnen ze voor elkaar betekenen? Behalve samen genieten van
wijn en eten dan.
Of we op deze vragen een antwoord gevonden hebben
weet ik eigenlijk niet, wel vond ik het in ieder geval bijzonder kennis
te maken met mensen die 'mij lezen' en die ik ook lees. Later volgt een
filmpje met alle aanwezigen aan het woord tijdens het voorstelrondje,
wat eigenlijk de hele middag geduurd heeft.
Wie waren er? Dick Veerman en Aiko Faber van Foodlog, Aldo 'In Petto' Wink van Dining and Wining, Karin van Koken, Ronald de Nijs van Zestz, Ed van Wijnerij, Mariella van Wijnlog
en ondergetekende. Wachten is het in ieder geval op het recept van de
geweldige Stromboli, het bijzondere brood wat door Cecile, de eega van
Dick in haar broodbakmachine bereid was.
Gisteren had ik 520 km op de teller staan. Elke maand vertoef ik een dag in Harderwijk om te vergaderen. Als we uitvergaderd zijn wordt er nog wel eens een hapje gegeten. Gisteren gingen we naar een Restaurant op de Vischmarkt, de Vischmarkt is het culinaire hart van het dolfijne plaatsje aan het IJsselmeer welke je bereikt door de Vispoort heen. Op dat historische pleintje waren tot voor kort drie Restaurants met een Michelinster. Er zijn er nu nog twee over, niet omdat er een ster is afgenomen door de heren van Michelin, maar omdat de eigenaars van 'Olivio' het restaurant hebben gesloten om iets anders te gaan doen. Enfin een Michelinster was wat te hoog gegerepen voor ons, wij moesten het doen met een Italiaans Restaurant, maar wel één die picobello was.
Het 4 gangen menu ( ter info €39,50 ) bestond uit een lauwwarm geitenkaasje met rucola vooraf, spaghetti met zeevruchten als tussengerecht, entrecote gorgonzolasaus als hoofdgerecht en een mascarponetaartje met bosbessensaus als nagerecht.
De gerechten waren voortreffelijk. Vooraf kregen we nog een krokant pizzapuntje met pesto en er stonden olijfschaaltjes waar je olijfolie, peper en zout in kon doen om het brood in te dopen. Het was alleen jammer dat we wat pech hadden met de wijn waar wat flessen van teruggestuurd zijn.
Jammer, jammer jammer was dat. De Pinot Grigio, waar we mee begonnen, was goed, de Chardonnay uit Frioli was geoxydeerd, het was er dan ook één uit 2001, wat veel te oud is. De tweede fles was al niet veel beter zodat we overgingen naar een Montepulciano Abruzzo die weer wel goed was. Overigens werden de flessen zonder enige discussie teruggenomen door onze kelner.
Achteraf heb ik veel te veel kaas, en dus teveel vet, gehad waar ik wat last van had, maar dat is wel mijn eigen schuld, ik had het voorgerecht namelijk kunnen inwisselen voor een gazpacho en het hoofdgerecht voor rode poon met tomaat.
Ristorante Da Gabriele is wel een restaurant om nog eens te bezoeken, vraag wel even naar de jaargangen van de witte wijnen. Het is doodzonde dat een restaurant met zo'n goede keuken net weer te weinig aandacht aan die wijnkaart besteedt.
Gisteren vond de opening van het kreeftenseizoen plaats in Zierikzee.
Vanwege de harde wind was er deze keer geen vaartocht. Daarom moesten
de genodigden, waaronder gedeputeerden, ambassadeurs en andere
notabelen, de fuiken bij de keersluis lichten en niet op open water. Die fuiken bleven door de lage temperaturen van de laatste weken
vrijwel leeg. Maar uiteindelijk wisten de kreeftenvissers toch 37
exemplaren te vangen. Als kreeftenwijn werd dit jaar, en dat is heel
verrassend, de Raimat Rosado 2004 gekozen, een Spaanse D.O. Costers del Segre.
Lees meer "Kreeftenseizoen 2006 en Raimat Rosado" »
Natuurlijk kennen jullie mijn collega Karin ook al lang. Zij plaatst ondermeer dagelijks een recept van de dag. Vanaf deze week wordt onze samenwerking nog closer dan die al was. We beginnen zelfs een beetje klef te worden af en toe. Zo gaan we morgenavond samen op stap en mag ze woensdagochtend zelfs een ontbijtje voor me maken. Misschien valt ze dan wel door de mand (maar ik denk het niet). Enfin vanaf deze week worden haar dagelijkse recepten vergezeld van wijntips van wijn.blogo. Dat u het maar even weet!
De naam is mooi, het pand ziet er uitnodigend uit. Binnen is het druk, maar een tafeltje voor 4 lukt nog wel. De entourage doet warm en gezellig aan, ook al zijn de stoelen erg goedkoop en zitten van geen meter. Er worden gelijk wat amuses neergezet waar ik direct kritiek op uit tegen manlief. Ik zal mijn dag wel weer niet hebben concludeer ik zelf. 'Doet u mij maar een droge witte wijn.' En voor mij een port.' vult manlief aan. De serveerster vraagt: 'Een rode?' 'Doe maar een tawny', zegt manlief. 'Een wat?' 'Een tawny port.' 'Ik zal even kijken.' Vertwijfeld verlaat ze onze tafel richting bar. We kijken elkaar aan met het gevoel dat het waarschijnlijk weer niet goed komt vandaag met onze keuze.
Helaas hadden we weer gelijk. Gegratineerde mosselen die eerst kapot gekookt zijn en zodoende alle smaak verloren hebben, soep die geserveerd wordt zonder dat er een lepel ligt, Boeuf Bourguignon die geen wijn gezien heeft, een tournedos die in plaats van medium nog rauw en koud van binnen is. Een wijnkaart om van te huilen die ook nog eens vol spelfouten staat. Een wijn van de maand die inkoop 2 euro kost en voor 18,50 op de kaart staat. De asbak die wel telkens weggehaald maar niet vervangen wordt.
'Heeft u een keuze kunnen maken?' 'Nou nee, ik werd er niet vrolijk van en hij staat ook nog eens vol spelfouten',' zeg ik terwijl ik de wijnkaart, waar om gevraagd moest worden, teruggeef. 'Doet u mij maar een spa rood.' Jammer dat zoveel restaurants dit allemaal nog steeds maar bijzaak vinden. Het zal wel aan ons liggen, we zullen wel verwend zijn.
Vins d'Alsace, of zoals wij ze gewoon noemen 'de Elzassers', stijgen nog steeds in populariteit. De aspergetijd komt er weer aan en traditioneel is dat ook de Elzastijd.
Dit jaar gaat men proberen met media-campagnes 'de consumptiemomenten' te verbreden. Zo komt er naast de traditionele combinatie met asperges ook aandacht voor die met vis in de breedste zin van het woord. Die vis moet namelijk steeds meer gaan zwemmen in Elzaswijnen.
De centrale thema's in de campagnes zijn:
Er is de laatste jaren een tendens naar 'wat zoeter' waar te nemen bij de wijnen uit de Elzas. Niet iedereen is daar echt van gecharmeerd en soms zorgt dat bij het openen van de fles voor een niet altijd even aangename verrassing. Aan de buitenkant van de fles is immers niet te zien of de Pinot Blanc, de Pinot Gris of de Riesling aan de droge kant is of juist iets zoeter.
Op advies van de CIVA, Het 'Conseil Interprofessionnel des Vins d'Alsace', gaan daarom dit jaar een groot aantal producenten een schaalindeling 'sec-liquoreux' op het etiket te vermelden.
Lees meer "Vin d'Alsace en Vis" »
Het was onze eerste dag van de vakantie. We waren net gearriveerd in het dorpje, hadden uitgepakt, hadden het appartementje ingewijd, het zwembad en de sauna bekeken en nu knorden onze magen. In het dorp zou vast wel een frietkot zijn, we waren tenslotte in België. Alles lag nog mooi wit toen we vanaf ons appartement richting het centrumpje liepen. We passeerden een geweldige bakker. Bakker Heinen is niet zomaar een bakker, maar een echte konditorei! 'Zullen we iets lekkers voor zo bij de koffie kopen?' Vanuit de vitrine lagen de meest verukkelijke traktaties naar ons te lachen. Wat zag dat er allemaal uitnodigend en heerlijk uit, we kozen alle vier iets uit en wisten gelijk waar we de rest van de week de croissants en pistolets zouden halen. De vier gebakjes werden vakkundig ingepakt, niet gewoon in een doos, nee nee, de verkoopster pakte een reepje karton en maakte daar met veel routine en wat papier een prachtig pakketje van. Met onze buit liepen we verder over de besneeuwde marktplaats waar we even balancerend met dat heerlijke delicate pakketje de glibberige ijzige helling naar de plaatselijke muziektent bestegen waar een prachtige kerststal stond. Prachtig allemaal, maar er was dus in geen velden of wegen een friettent te zien en onze magen gingen het niet redden alleen op de gebakjes van bakker Heinen. 'Lopen we dan daar nog even heen? Er moet toch ergens een friettent zijn?' De moed zakt ons wat in de schoenen en laarzen. 'Ah, dáár denk ik!' terwijl ik naar een uitspanning wijs waar een zak friet als uithangbord hangt. Op de deur van het etablissement staat echter: 'Wir machen ferien'. Tja, wij hebben ook vakantie, dus ik gun dat iedereen wel.
'Dáár hebben ze vast wel wat te eten, dat hotel daar, die hebben vast ook wel een restaurant.' De eigenaar die achter de receptie staat leidt ons, nadat hij onze jassen heeft aangenomen, naar het restaurant. Als de deur openzwiert, we de keurig gedekte tafels zien met smetteloos tafellinnen en voldoende wijnglazen, hij ons naar onze tafel brengt voelen we ons wat miskleed met onze fleece-truien, laarzen en gebakjes bij ons. Het verschil met wat we vandaag zochten en waar de keuze op viel is wel erg groot. De gebakjes zetten we wat lacherig onder de tafel, durven we straks koffie te bestellen voor bij dat gebak? Nee, dus, dat gaan we niet doen, we gaan niet de vooroordelen over Nederlanders bevestigen.
We bestellen een aperitief, ik een droge witte wijn, manlief wil port en kiest daarbij voor een 10 jaar oude Grahams. Toe maar! 'Ik heb maar 80 euro in mijn zak hoor, daar redden we het hier echt niet mee, maar heb wel ergens mijn creditcard, het is tenslotte vakantie.' De kinderen slaken vol bewondering uit dat dit wel het allersjiekste restaurant is wat ze ooit gezien hebben. En dat klopt, dit is een restaurant in de categorie waar we hun normaal niet mee naar toe nemen.
Voor de kinderen worden er huisgemaakte kaaskroketten besteld, ik kies voor de gevulde parelhoenborst met frambozenazijnsaus, manlief voor de entrecote, keurig in het Nederlands vertaald op de kaart tot tussenribstuk. Als wijn kies ik een fles Beaujolais Villages, die het naar mijn idee goed moet doen met de frambozenazijnsaus bij de parelhoen.
We krijgen amuses, ook de kinderen; een amuselepel met een stukje gerookte zalm, een met foie gras gevuld stukje ravioli en een stukje ardennerpaté met zwiebelmarmelade. Dat laatste deed het hem, fantastisch die combinatie. Mijn parelhoenborst viel wat tegen omdat de saus niet naar frambozenazijnsaus smaakte, maar meer naar een soort van kreeftensaus, wat aan de combinatie met de wijn afbreuk deed, maar toch genoot ik ervan. Als dessert koos manlief een calvadosparfait met appeltjes en ik de chocoladesoufflé met Banyuls. Ik had liever een piepklein glaasje Banyuls erbij gekregen in plaats van dat kleine bergje in Banyuls geweekte rozijnen en noten naast dat souffleetje, dat had de smaaksensatie verhoogd. Maar al met al was dit een goed begin van de vakantie en een aanbeveling waard als u eens in de buurt van Bütgenbach bent.
Die zwiebelmarmelade kocht ik de volgende ochtend bij een lokale slager, elke slager daar is overigens een delicatessenzaak op zich waar de meest heerlijke 'charcuterie' je toelacht en ik kocht er een stuk reepaté bij, samen met een stokbrood van bakker Heinen was dat een geweldig hapje voor even tussendoor in ons appartement, en nu ga ik op zoek naar het recept van die zwiebelmarmelade!
Update: recepten voor Zwiebelmarmelade (eerste wel in het Duits) vind je onderandere hier en hier
De druiven voor de productie van de zoetste Jerez-wijnen, de Pedro
Ximenez, worden enige dagen in de zon gedroogd zodat het vocht verdampt
en ze tot rozijnen indrogen. Pas daarna worden ze geperst.
Pedro Ximenez en Moscatel zijn druivensoorten die in de Jerez worden aangeplant.
Heeft u bij uw kerstdiner een dessert gepland waar chocolade in is verwerkt? Serveer daar dan eens een glaasje Banyuls bij. Banyuls is een aangesterkte wijn uit de Roussillon, een zogenaamde Vin doux naturel, geen Vin de liquer want dat zijn zoete dessertwijnen die juist niet gemaakt zijn door de gisting te stoppen door het toevoegen van alcohol waardoor het natuurlijk restzoet overblijft.
Banyuls wordt gemaakt van de grenache noir en is één van de weinige wijnen die combineert met chocolade. Het bittertje achterop de tong combineert perfect met het bittertje van pure chocolade. Een Banyuls Grand Cru heeft houtlagering, en de Grand Crus die ik vorig jaar in Banyuls te proeven kreeg waren een tikje oxydatiever. Alternatieven voor bij chocolade zijn Pedro Ximenez (sherry), of Maury, ook Roussillon.
Wist u trouwens dat ze van Banyuls ook een heel bijzondere azijn maken?
Ik durfde het haast niet te zeggen, maar deed het toch. Ik vond het
helemaal niks. Vorige week tijdens een diner in Perpignan, het deel van
de Roussillon wat ook Catalaans is en tot 1700 één land vormde met het
Spaanse deel van Catalonië, kregen we we bij twee gerechten rare
kleuren schuim. De gerechten zagen eruit alsof ze net uit bad kwamen,
en het schuim proefde zout, maar ik vond het dus helemaal niks. De
innovatieve Catalaanse chef Ferran Adria heeft er furore mee gemaakt.
Op zondag 20 november heeft Ronald Giphart bekend gemaakt wie door GaultMillau Nederland was gekozen tot de Chef van het jaar 2006 en Belofte van het jaar 2006. Dit gebeurde op Champagne aan Zee, dat met ruim 1.000 bezoekers weer een zeer geslaagd evenement was.
Lees meer "Lucas Rive: Chef van het Jaar" »
Zoals misschien wel of niet bekend bevind ik mij sinds de gemeentelijke herindeling van bijna 3 jaar geleden in de gemeente Sluis.
West Zeeuws Vlaanderen onderscheidt zich vooral van de rest van Zeeland
door het hoge Bourgondische gehalte, Misschien ligt hier wel meer de
nadruk op 'Vlaams' dan op 'Zeeuws' en met een
wijnhandel met een mooi assortiment zit je in zo'n streek dus ook
helemaal niet zo verkeerd. Onderstaand artikel stond vandaag in de PZC.
Lees meer "Gemeente Sluis in nopjes met Sergio" »
DRUNEN - Restaurant Oud-Sluis in het Zeeuwse Sluis heeft een ster erbij gekregen in de Michelin-gids Benelux 2006. Dat lieten de makers van de sterren vrijdag weten. Het etablissement heeft nu drie sterren.
Daarmee is Nederland nu drie driesterrenrestaurants rijk. Parkheuvel in Rotterdam en De Librije in Zwolle werden eerder al bekroond met een drietal sterren.
Chef-kok Sergio Herman is bijzonder blij met de ster. "Het is een grote erkenning voor het harde werk. Je weet niet wat je overkomt." Hij werkt nu vijftien jaar bij Oud-Sluis, het restaurant met vis- schaal- en schelpdieren met Japanse en mediterrane invloeden. De specialiteit is volgens Herman de Zeeuwse platte oester, die op zes manieren wordt bereid, warm en koud.
"Dat is heel bijzonder." De extra ster heeft volgens Herman te maken met de uitzonderlijke keuken. "We hebben een eigen stijl en een bijzondere presentatie en de toevoeging van kruiden en specerijen zorgen voor vernieuwing." Het restaurant kreeg eerder dit jaar de meeste punten in de GaultMillau-restaurantgids, waarvan voor het eerst een aparte editie voor Nederland uitkwam.
La Rive in Amsterdam moet een ster inleveren en houdt er nog één over. Ron Blaauw in Ouderkerk a/d Amstel gaat van één naar twee sterren. Onder meer de Seinpost in Scheveningen, Kaatje bij de Sluis in Blokzijl, Tante Koosje in Loenen en De Gieser Wildeman in Noordeloos staan dit jaar met een ster in de gids.
Sichuan Food en Van Vlaanderen, beide in Amsterdam, en De Hoefslag in Bosch en Duin zijn vanaf nu sterloos. Ze worden nog wel vermeld in de gids. Dat geldt niet meer voor Le Sapiche in Gulpen, De Grië in Oosterend en Der Bloasbalg in Wahlwiller.
De Michelin-gids 2006 ligt vanaf 1 december in de winkels, twee maanden eerder dan gebruikelijk. Daarmee willen de makers "tegemoetkomen aan de wens van consumenten".
Bron: Nu.NL
Inmerc komt dit najaar met een nieuwe wijn & spijs-serie: Bij wijn. Deze week verschijnen de eerste twee delen: Lekker bij rood en Wijn & Wild.
Een goede harmonie van gerecht en wijn staat garant voor dubbel genieten. En dat is wat men wij met deze uitgaven voor ogen heeft.
Beide uitgaven staan vol heerlijke recepten mét wijnadvies van Hubrecht Duijker.
Deze reeks wordt uitgegeven in een luxe uitvoering, voor de consumentenprijs van €9,95. Ik vond in mijn mailbox net een dummy in PDF met heerlijke wildgerechten. Klik!
Laat u zich in een restaurant betuttelen, of kiest u liever zelf uw wijn? Gaat u klakkeloos uit van de gedachte dat het restaurant u het beste wil voorschotelen met een wijnarrangement of denkt u dat er over uw rug kelderrestanten gedumpt worden? Of nog erger, dat minimale wijnen met maximale marges alleen de portemonnee van de restauranthouder moeten spekken? Wijnjournalist Bindels schreef er deze week een colomn over.
Soms kan ik de verleiding niet weerstaan, ze lijken met me te flirten. Als ik in de kantoorboekhandel op de hoek loop, omdat ik zonder nicotine zit en ik nu eenmaal nog steeds verslaafd ben, lachen ze naar me. De glossy magazines in het hoekje Culinair/Lifestyle trekken mijn aandacht. Zo flirtte zojuist de cover van de speciale editie van Seasons: 'Een zomer lang koken en eten' met me. En ja, ik ging voor gaas, smolt helemaal en werd helemaal hebberig bij de aanblik van die foto's.
Met mijn trofee nog netjes in het plastic èn natuurlijk de nicotine stapte ik hier weer binnen, om nog voor het cellofaan van het pakje sigaretten, het cellofaan van het tijdschrift af te halen. Bladerend en lezend werd ik steeds hongeriger en maakte ik in mijn hoofd al combinaties met bijpassende wijnen. Prachtige foto's en heerlijke vaak toch 'basic' recepten vullen de pagina's. Wat te denken van een warm gerookt kwarteltje met citroen, confit de canard of een uitgebreid Italiaans buitenbuffet met een Florentijnse bonensalade?
Morgen wordt het Zeeuwse mosterdsoep met mosselen en zogauw het weer het toelaat oesters met dragonboter van de barbecue. Bij die laatste ga ik denk eens een gewürztraminer van oude stokken proberen, of toch maar een beetje stevige Australische Chardonnay?
Snel u naar kiosk of kantoorboekhandel of wacht tot ik iets gemaakt heb en hier het recept log.
Jonnie Boer van De Librije in Zwolle en topkok Cas Spijkers gaan binnenkort naast kooksterren ook door het leven als filmsterren. De culinaire helden spelen in de nieuwe film 'En Cas' het verhaal van zes ambitieuze koks, die in het voorjaar een weekend doorbrengen in een champagnehuis in het Franse Reims. In 'En Cas' spelen meer culinaire toppers een rol. Zoals Nico Boreas, Edwin Kats, Robert van Beckhoven, Ronald Tausch en Alwin Houwing. De laatste twee zijn van Restaurant Linnen, de initiatiefnemer van het project, waarvoor een speciale bv is opgericht.
De film gaat over een weekendje weg van een vriendenploeg. Aangekomen in Reims merken de culinaire vrienden dat ze Spijkers zijn vergeten. Spijkers wordt vervolgens met een grote auto uit Nederland opgehaald, terwijl de koks een maaltijd voorbereiden. Zo gaat Boer op jacht naar ree, pakt Boreas de racefiets om geitenkaas te halen en snelt Tausch naar de visboer. Uiteindelijk arriveert Spijkers in het champagnehuis en genieten de vrienden van een tiengangenmenu met acht Michelinsterren aan tafel.
Restaurant Linnen in Oisterwijk zou in onderhandeling zijn met een omroepstation om de vijftig minuten durende documentaire in oktober op televisie te laten verschijnen. Aan de film, gemaakt door cameramensen van het NOB, is ook een kookboek gekoppeld. Dit boek bevat onder meer recepten van de kooksterren en verschijnt in december. In de voorverkoop zijn al 1500 boeken verkocht. Ook verschijnt de ‘culi-docu’ op dvd. Boek en dvd zijn verkrijgbaar voor 49,95 euro.
Jahaa, ze zijn er al weer een paar weken!!! Onze eigen Zeeuwse Mosselen. Traditioneel zou je daar een Pinot Blanc uit de Elzas of een Muscadet uit de Loire bij drinken, ook al probeert men nu ook Mosselrosé te promoten..
Maar gisteren, de eerste keer dit jaar dat ik de mosselpan uit de kast haalde, lag er nog iets bijzonders naar me te lachen in de koelkast wat nog geproefd moest worden.
Het was een Portugese wijn, een Casal da Colheira Branco 2004, Ribajeto DOC. Onbekend maakt vaak ook onbemind en mijn man begon al te reclameren dat hij toch liever die Pinot Blanc wou.
De samenvoeging van de Chardonnay druif met de Portugese varianten Fernão Pines en Malvasia maakt een bijzondere, licht citrusgele en elegante wijn, met geuren van tropisch fruit en citrus vruchten. Een goed gestructureerde wijn met uitgebalanceerde zuren en een intense afdronk.
De combinatie met de mosselen was dan ook op zijn minst verrukkelijk te noemen (zelfs mijn man moest dat bekennen). Helaas had ik maar één fles, dus die Pinot Blanc hebben we ook nog maar ontkurkt.
Vanochtend kreeg ik een Deinhard Riesling te proeven. Droge Duitse wijnen zijn hard op weg een plaatsje in Nederland te veroveren.
Zo bezocht ik begin dit jaar al een presentatie en proeverij van Oosterscheldekreeft en Duitse wijn waar u hier een verslag van kunt lezen.
Als u gisteren de haringtest in het AD gelezen heeft kan het heel goed mogelijk zijn dat u er nu even geen trek in heeft. Maar als het dan eindelijk gelukt is een goede leverancier te vinden moet er wel genoten worden.
Traditioneel drinken wij Hollanders er natuurlijk Corenwyn bij, een product dat overigens helemaal niks met wijn te maken heeft maar zo heet omdat het 'het beste is wat van Coren gemaakt kan worden'.
Haring is door zijn smaak ook erg moeilijk te combineren, de meest ideale wijn-spijs combinaties zijn immers die waarin overeenkomstige smaken zitten. De laatste jaren wordt de combinatie haring en Manzanillasherry dan ook gepromoot. En inderdaad de zilte smaak van de Manzanilla, zilt omdat hij rijpt in San Lucar de Barrameda waar de zilte zeelucht invloed heeft, sluit prima aan bij onze 'Hollandse Nieuwe'
Overigens is het imago van Sherry natuurlijk kapot gemaakt in de tijd van de sherrydiëten en is Sherry veel meer dan die goedkope halfzoete bruine brol die op een gegeven moment haast werd weggegeven in de supermarkt. Maar het Sherryinstituut doet zijn uiterste best om daar verandering in te brengen en vooral het receptengedeelte van die site doet mij in ieder geval het water in de mond lopen.
Laatste reacties