Het blablagehalte van wijn
Het is ergens eind jaren '90 van de vorige eeuw. Omdat ik mijn wijnopleidingen in België doe, maar natuurlijk wel de zakelijke contacten in Nederland heb, word ik uitgenodigd om mee te proeven met de proefgroep Zeeland van de Nederlandse vinologen. Leuk en leerzaam denk ik en ga enthousiast op de uitnodiging in.
Om naast mijn proefgroepen met Vlaamse wijnkenners ook te proeven met mijn eigen vineuze landgenoten had ik snel gezien.
Het blablagehalte was me te hoog, ik voelde me er niet thuis.
Het waren de notaris, de omhooggevallen nouveau riche en wat oude wijnwereldmensen die de toon van de muziek bepaalden tijdens die bijeenkomsten. Zo'n slijtertje werd minderwaardig bekeken, die moet het immers alleen maar verkopen.
Wat een verschil met mijn zuiderburen die veel minder arrogant met hun kennis omgingen, minder haantjesgedrag vertoonden en een pauze tijdens het proeven namen om 'een pintje te drinken'. Zo voegde samen proeven veel meer toe, want daar leerde je ook van elkaar in plaats van je voornamelijk te moeten ergeren aan wollig taalgebruik van je tafelgenoten.
"Een Belgische wijnkenner heeft een wijnkelder en een Nederlandse wijnkenner heeft een wijnencyclopedie" zei een Vlaamse klant me ooit. Ik vond het een sublieme uitspraak waar in mijn beleving ook een enorme kern van waarheid in zit.
Lees meer "Het blablagehalte van wijn" »














Laatste reacties