Stukjes content van mijn weblogs overnemen op niet-commerciële basis en daarbij linken met bronvermelding is toegestaan. Om content te gebruiken voor andere doeleinden is toestemming vereist.
Op dit werk is een
Creative Commons Licentie van toepassing. Ik doe mijn uiterste best niet het auteursrecht van anderen te schenden en me aan de wet te houden. Zo wordt er waar mogelijk toestemming gevraagd en aan bronvermelding gedaan. Mocht u zich desondanks toch aangetast voelen in uw rechten kunt u mij altijd contacteren.
Meisje van de Slijterij is ook in te huren voor presentaties over Social Media en ondernemen. Eventueel mèt een afsluitende proeverij. Mail me!
Column gepubliceerd in Drinks Slijtervakblad 6/7 2010
“En we hebben ook zilveren champagnekloppers.” Ik was bij de zilversmid in Aardenburg om mijn moederdagcadeau op te halen. Ik was verliefd geworden op een zilveren Zeeuwse Knop aan een ‘spang’, dat is een draadje van edelstaal dat een van origine klassiek zilveren sieraad plotseling een stuk eigentijdser maakte dan aan een ketting van schakels, bloedkoraal of zwarte gitten zoals mijn Zeeuwse voorouders die droegen.
“Een champagneklopper??” was mijn verbaasde wedervraag.
Daar stond ik dan met mijn goede gedrag. Ik dacht toch wel behoorlijk wat wijnkennis te bezitten, maar van een champagneklopper had ik nog nooit gehoord.
“Wat moet ik me daar bij voorstellen? Champagne ga je toch niet kloppen?”
De zilversmid haalde een foto tevoorschijn van een zilveren kleinood die als broche of hanger geleverd kon worden. En toen kwam het mooiste wijnverhaal dat ik in tijden hoorde.
Deze week mocht ik mee op een persreisje naar Offley in de Dourovallei en Oporto. Het is wel wennen journalist genoemd te worden, want dat vind ik mezelf niet. Ik deel alleen mijn leven tussen flessen, maar goed dat kan ook waarde hebben en ik zie elk reisje wel als een extra studiemoment, leer altijd iets nieuws, en ben er voor de moeilijke vragen of extra uitleg aan medereizigers.
Column gepubliceerd in Wijnkenner nr 3, najaar 2009, wijnmagazine van De Monnik Dranken en Figee Wijnimport.
Op de dag dat ik dit schrijf begint de rechtszaak tegen
Bordeaux Advisory.
Het bedrijf Bordeaux Advisory lichtte mensen voor vele miljoenen op door ze te laten
beleggen in wijn en hoge rendementen en terugkoopgaranties te bieden.
De zaak speelt al jaren en toen de eerste berichten verschenen over de mogelijke
oplichterspraktijken van deze beleggingsmaatschappij uit Amsterdam, dat zich
later verplaatste naar Luxemburg, vroeg ik
me gelijk al af of hebzucht dan zo dom maakt.
Investeerders die met Bordeaux Advisory in
zee gingen werden in ieder geval niet gehinderd door een teveel aan wijnkennis. Over
deze praktijken schreef ik voor het eerst op mijn weblog in februari 2006 toen dit bedrijf al een
keertje voorbij kwam in Tros Opgelicht.
Flessen wijn met een waarde van 10 euro werden aan
investeerder A verkocht voor 100 euro. Vervolgens werden ze aan investeerder B
verkocht voor 200 euro. Dit ging ook best wel even goed, tot je investeerder D
of E was en voor 1200 euro die wijn van een tientje aan de straatstenen niet
meer kwijtraakte.
Dat vindt de Europese unie in ieder geval. Brussel heeft in al haar wijsheid besloten dat het is toegestaan om rosé te maken door rode en witte wijnen te mengen. 87% van de Fransen is hier fel op tegen en werd er zelfs lichtelijk opstandig van, maar Nicolas Sarkozy gaf geen krimp. Nu staat president Sarkozy niet bepaald bekend als een wijnliefhebber, hij houdt waarschijnlijk meer van vrouwen, dus viel van die kant ook bar weinig steun te verwachten.
Dit stukje is gepubliceerd in 'Wijnkenner', het wijnmagazine van De Monnik Dranken:
Wijnkenner heet dit blad. Het is dan ook een vakblad. Een blad voor mensen in het vak die moeten weten wat ze verkopen. Maar het woord wijnkenner is een woord dat heel veel mensen ook afschrikt en afstand schept. Van die mensen die af en toe ‘een wijntje’ drinken en voor je toonbank staan met een schuchtere en onzekere blik. ‘Kan ik u helpen?’ ‘Ik weet niks van wijn maar…’ Ze schuifelen wat heen en weer omdat ze zich op onbekend terrein begeven maar nu eenmaal een wijnkenner op bezoek krijgen en niet af willen gaan, of een cadeautje voor iemand moeten kopen die ‘verstand heeft van wijn’. Ik krijg altijd een beetje medelijden, maar ook wel een schaamtegevoel. Medelijden met die klant en een schaamtegevoel omdat het ‘ons wijnkenners’ kennelijk is gelukt een grote groep mensen onzeker en bang te maken, dat we ze het gevoel hebben gegeven dat ‘wij het allemaal wel zullen weten’. Het zijn juist die mensen die de wijngidsen kopen waarin wijnkenners hun vertellen wat ze zouden moeten kopen. Diezelfde schrijvende wijnkenners die zich meestal laten betalen door de wijnimporteurs van de wijnen die in dat boekje staan. Vaak zijn dat de supermarkten en de wijnen die in die boekjes staan zijn wijnen die in die supermarkten verkocht worden. Niemand die ze vertelt dat wijn en smaak leren kennen een ontdekkingsreis is die je zelf moet maken om kwaliteit te kunnen ontdekken en te leren wat je zelf lekker vindt. Laat die consument maar lekker dom en onwetend zodat ze die boekjes blijven kopen.
"Petra, ik ben de berging aan het opruimen van een overleden vriend. Daar lag al jarenlang een heleboel wijn in, maar ik weet niet of ik dat moet weggooien of niet." De man had een schrijfblokvelletje bij zich met een 30 namen en jaargangen van wijnen. Ik pakte een pen en begon te strepen: "Die kan weg, die kan weg, die kan weg." Cotes du Rhônes uit het begin van de jaren '80, Vin de Pays uit dezelfde tijd. "Ik ging verder: "Dit is een twijfelgeval, Chateau Hautrive uit de jaren '80 is waarschijnlijk al lang heel vlak, maar misschien heb je wel mazzel, appelwijn uit de jaren '80 kan weg." Maar daar stond ineens die Faiveley Mercurey 1978. "Ho, even, dit mag je niet weggooien, laatst proefde ik van hetzelfde huis een Pommard, wel een jaartje of 13 jonger, maar dit zou wel eens heel mooi kunnen zijn afhankelijk van hoe het is bewaard." De man wist niks van wijn en ging weg met mijn boodschap dat die wijn aardig wat geld kon waard zijn als hij de juiste liefhebbers kon vinden. Toen hij weg was dacht ik bij mezelf dat ik wel gek was, want ik hem zelf wel wilde. Ik belde hem op en bood 15 euro voor de fles. Ik wil deze schat immers niet verkopen, hij zal ongetwijfeld ruim 100 euro waard zijn inmiddels, maar wil hem proeven. Binnen 10 minuten stond hij terug in de winkel met de fles. En met de vorige Faiveley nog in mijn smaakgeheugen gegrift kijk ik nu al weer even naar deze fles. Het wachten is op bijzonder gezelschap die deze fles met me wil ontleden. Misschien is hij wel "weg", maar dan nog is die ervaring me waarschijnlijk wel 15 euro waard geweest. Hoeveel verborgen onderkende schatten zouden er nog in Nederlandse keldertjes en kastjes liggen? Ik zou best graag bij iedereen eens in de kast komen kijken:-)
Wat heb ik toch een vreselijk beroep. Vanochtend kreeg ik bezoek van Carla Bani van het wijnhuis Vignamaggio midden in het Chiantigebied in Toscane. Vignamaggio werd gebouwd door de familie van Monna Lisa, ja met dubbel n, want Monna is in Toscane de aanspreektitel van het vrouwelijk hoofd van de familie, de 'first lady' zeg maar. 'Monna' is dan afgeleid van 'Madonna'. Leonardo da Vinci ontmoette daar zijn Monna Lisa en schilderde waarschijnlijk in de tuin zijn beroemde schilderij wat nu in het Louvre hangt, ergens een n verloor en nu Mona Lisa heet. Het gesprek aan mijn proeftafel ging over Vignamaggio, de Italiaanse culinaire cultuur en we proefden natuurlijk de wijnen. Ik was de eerste in de Benelux die de Monna Lisa 2006 mocht proeven, die werd afgelopen zondag, op 8 maart, internationale vrouwendag, gelanceerd. 600 jaar wijngeschiedenis, dat proef je in deze wijn die vanochtend eigenlijk iets te koud was, nog wat jong is en niet helemaal tot zijn recht kwam. Maar haar kwaliteit en het mysterieuze waren wel aanwezig. Monna Lisa zit gewoon in die fles! De wijn is besteld inmiddels.
Soms vind ik in een hoekje van de winkel nog wat bijna vergeten schatten. Zoals deze Pommard van het fameuze Bourgognehuis Domaine Joseph Faiveley uit 1991 waar ik een tijdje geleden op stuitte. Ik word er altijd wat onrustig dan. Is het nog wel te drinken? Heeft het niet te lang in dat donkere hoekje gelegen? Kan ik dit eigenlijk nog wel verkopen? Van deze Pommard die al 17 jaar afgesloten lag te evolueren lagen er drie flessen. Pommard wordt gemaakt in de Cotes de Beaune in de Bourgogne van de Pinot Noir druif en Domaine Joseph Faiveley is één van de meest gewaardeerde Bourgognehuizen. Er is echter maar één manier om er achter te komen hoe zo'n wijn zich heeft ontwikkeld en of ik die nog zonder gezichtsverlies kan verkopen en dat is er één ontkurken.
Vorig jaar ontdekte ik al de Banda Verde van Paternina, maar ook Marques de Vitoria maakt een organische wijn in de Rioja. Nu zijn er nog geen echte regels voor de productie van organische wijnen, en staat organisch eigenlijk voor niet meer dan "milieubewust". Milieubewuste productie betekent helaas tegelijkertijd ook heel erg vaak "gebrek aan kwaliteit".
De grote vragen aan dit kwaliteitswijnhuis: Is Organische wijn lekkerder? Is het gezonder? Is het slechts een trend?
"What did you say? Orgasmic wines?"
Die laatste zijn vast ook wel spannend.
Enrico van Marques de Vitoria vertelt er alles over.
Iedereen die ooit een Champagnekelder bezocht weet het. Champagne ligt te rijpen en te gisten in de kelders met een kroonkurkje, zo'n gewoon goedkoop dopje wat wij voornamelijk als bierdopje kennen. Pas op het allerlaatste moment wordt dat dopje vervangen door een champagnekurk en waarom eigenlijk? Ik ontmoette gisteren Matt Thomson, de beste wijnmaker uit Nieuw Zeeland.
Laatste reacties