Stukjes content van mijn weblogs overnemen op niet-commerciële basis en daarbij linken met bronvermelding is toegestaan. Om content te gebruiken voor andere doeleinden is toestemming vereist.
Op dit werk is een
Creative Commons Licentie van toepassing.
Meisje van de Slijterij is wel in te huren voor presentaties over bloggen en ondernemen. Eventueel mèt een afsluitende proeverij. Mail me!
Deze week mocht ik mee op een persreisje naar Offley in de Dourovallei en Oporto. Het is wel wennen journalist genoemd te worden, want dat vind ik mezelf niet. Ik deel alleen mijn leven tussen flessen, maar goed dat kan ook waarde hebben en ik zie elk reisje wel als een extra studiemoment, leer altijd iets nieuws, en ben er voor de moeilijke vragen of extra uitleg aan medereizigers.
Column gepubliceerd in Wijnkenner nr 3, najaar 2009, wijnmagazine van De Monnik Dranken en Figee Wijnimport.
Op de dag dat ik dit schrijf begint de rechtszaak tegen
Bordeaux Advisory.
Het bedrijf Bordeaux Advisory lichtte mensen voor vele miljoenen op door ze te laten
beleggen in wijn en hoge rendementen en terugkoopgaranties te bieden.
De zaak speelt al jaren en toen de eerste berichten verschenen over de mogelijke
oplichterspraktijken van deze beleggingsmaatschappij uit Amsterdam, dat zich
later verplaatste naar Luxemburg, vroeg ik
me gelijk al af of hebzucht dan zo dom maakt.
Investeerders die met Bordeaux Advisory in
zee gingen werden in ieder geval niet gehinderd door een teveel aan wijnkennis. Over
deze praktijken schreef ik voor het eerst op mijn weblog in februari 2006 toen dit bedrijf al een
keertje voorbij kwam in Tros Opgelicht.
Flessen wijn met een waarde van 10 euro werden aan
investeerder A verkocht voor 100 euro. Vervolgens werden ze aan investeerder B
verkocht voor 200 euro. Dit ging ook best wel even goed, tot je investeerder D
of E was en voor 1200 euro die wijn van een tientje aan de straatstenen niet
meer kwijtraakte.
Dat vindt de Europese unie in ieder geval. Brussel heeft in al haar wijsheid besloten dat het is toegestaan om rosé te maken door rode en witte wijnen te mengen. 87% van de Fransen is hier fel op tegen en werd er zelfs lichtelijk opstandig van, maar Nicolas Sarkozy gaf geen krimp. Nu staat president Sarkozy niet bepaald bekend als een wijnliefhebber, hij houdt waarschijnlijk meer van vrouwen, dus viel van die kant ook bar weinig steun te verwachten.
Dit stukje is gepubliceerd in 'Wijnkenner', het wijnmagazine van De Monnik Dranken:
Wijnkenner heet dit blad. Het is dan ook een vakblad. Een blad voor mensen in het vak die moeten weten wat ze verkopen. Maar het woord wijnkenner is een woord dat heel veel mensen ook afschrikt en afstand schept. Van die mensen die af en toe ‘een wijntje’ drinken en voor je toonbank staan met een schuchtere en onzekere blik. ‘Kan ik u helpen?’ ‘Ik weet niks van wijn maar…’ Ze schuifelen wat heen en weer omdat ze zich op onbekend terrein begeven maar nu eenmaal een wijnkenner op bezoek krijgen en niet af willen gaan, of een cadeautje voor iemand moeten kopen die ‘verstand heeft van wijn’. Ik krijg altijd een beetje medelijden, maar ook wel een schaamtegevoel. Medelijden met die klant en een schaamtegevoel omdat het ‘ons wijnkenners’ kennelijk is gelukt een grote groep mensen onzeker en bang te maken, dat we ze het gevoel hebben gegeven dat ‘wij het allemaal wel zullen weten’. Het zijn juist die mensen die de wijngidsen kopen waarin wijnkenners hun vertellen wat ze zouden moeten kopen. Diezelfde schrijvende wijnkenners die zich meestal laten betalen door de wijnimporteurs van de wijnen die in dat boekje staan. Vaak zijn dat de supermarkten en de wijnen die in die boekjes staan zijn wijnen die in die supermarkten verkocht worden. Niemand die ze vertelt dat wijn en smaak leren kennen een ontdekkingsreis is die je zelf moet maken om kwaliteit te kunnen ontdekken en te leren wat je zelf lekker vindt. Laat die consument maar lekker dom en onwetend zodat ze die boekjes blijven kopen.
"Petra, ik ben de berging aan het opruimen van een overleden vriend. Daar lag al jarenlang een heleboel wijn in, maar ik weet niet of ik dat moet weggooien of niet." De man had een schrijfblokvelletje bij zich met een 30 namen en jaargangen van wijnen. Ik pakte een pen en begon te strepen: "Die kan weg, die kan weg, die kan weg." Cotes du Rhônes uit het begin van de jaren '80, Vin de Pays uit dezelfde tijd. "Ik ging verder: "Dit is een twijfelgeval, Chateau Hautrive uit de jaren '80 is waarschijnlijk al lang heel vlak, maar misschien heb je wel mazzel, appelwijn uit de jaren '80 kan weg." Maar daar stond ineens die Faiveley Mercurey 1978. "Ho, even, dit mag je niet weggooien, laatst proefde ik van hetzelfde huis een Pommard, wel een jaartje of 13 jonger, maar dit zou wel eens heel mooi kunnen zijn afhankelijk van hoe het is bewaard." De man wist niks van wijn en ging weg met mijn boodschap dat die wijn aardig wat geld kon waard zijn als hij de juiste liefhebbers kon vinden. Toen hij weg was dacht ik bij mezelf dat ik wel gek was, want ik hem zelf wel wilde. Ik belde hem op en bood 15 euro voor de fles. Ik wil deze schat immers niet verkopen, hij zal ongetwijfeld ruim 100 euro waard zijn inmiddels, maar wil hem proeven. Binnen 10 minuten stond hij terug in de winkel met de fles. En met de vorige Faiveley nog in mijn smaakgeheugen gegrift kijk ik nu al weer even naar deze fles. Het wachten is op bijzonder gezelschap die deze fles met me wil ontleden. Misschien is hij wel "weg", maar dan nog is die ervaring me waarschijnlijk wel 15 euro waard geweest. Hoeveel verborgen onderkende schatten zouden er nog in Nederlandse keldertjes en kastjes liggen? Ik zou best graag bij iedereen eens in de kast komen kijken:-)
Wat heb ik toch een vreselijk beroep. Vanochtend kreeg ik bezoek van Carla Bani van het wijnhuis Vignamaggio midden in het Chiantigebied in Toscane. Vignamaggio werd gebouwd door de familie van Monna Lisa, ja met dubbel n, want Monna is in Toscane de aanspreektitel van het vrouwelijk hoofd van de familie, de 'first lady' zeg maar. 'Monna' is dan afgeleid van 'Madonna'. Leonardo da Vinci ontmoette daar zijn Monna Lisa en schilderde waarschijnlijk in de tuin zijn beroemde schilderij wat nu in het Louvre hangt, ergens een n verloor en nu Mona Lisa heet. Het gesprek aan mijn proeftafel ging over Vignamaggio, de Italiaanse culinaire cultuur en we proefden natuurlijk de wijnen. Ik was de eerste in de Benelux die de Monna Lisa 2006 mocht proeven, die werd afgelopen zondag, op 8 maart, internationale vrouwendag, gelanceerd. 600 jaar wijngeschiedenis, dat proef je in deze wijn die vanochtend eigenlijk iets te koud was, nog wat jong is en niet helemaal tot zijn recht kwam. Maar haar kwaliteit en het mysterieuze waren wel aanwezig. Monna Lisa zit gewoon in die fles! De wijn is besteld inmiddels.
Soms vind ik in een hoekje van de winkel nog wat bijna vergeten schatten. Zoals deze Pommard van het fameuze Bourgognehuis Domaine Joseph Faiveley uit 1991 waar ik een tijdje geleden op stuitte. Ik word er altijd wat onrustig dan. Is het nog wel te drinken? Heeft het niet te lang in dat donkere hoekje gelegen? Kan ik dit eigenlijk nog wel verkopen? Van deze Pommard die al 17 jaar afgesloten lag te evolueren lagen er drie flessen. Pommard wordt gemaakt in de Cotes de Beaune in de Bourgogne van de Pinot Noir druif en Domaine Joseph Faiveley is één van de meest gewaardeerde Bourgognehuizen. Er is echter maar één manier om er achter te komen hoe zo'n wijn zich heeft ontwikkeld en of ik die nog zonder gezichtsverlies kan verkopen en dat is er één ontkurken.
Vorig jaar ontdekte ik al de Banda Verde van Paternina, maar ook Marques de Vitoria maakt een organische wijn in de Rioja. Nu zijn er nog geen echte regels voor de productie van organische wijnen, en staat organisch eigenlijk voor niet meer dan "milieubewust". Milieubewuste productie betekent helaas tegelijkertijd ook heel erg vaak "gebrek aan kwaliteit".
De grote vragen aan dit kwaliteitswijnhuis: Is Organische wijn lekkerder? Is het gezonder? Is het slechts een trend?
"What did you say? Orgasmic wines?"
Die laatste zijn vast ook wel spannend.
Enrico van Marques de Vitoria vertelt er alles over.
Iedereen die ooit een Champagnekelder bezocht weet het. Champagne ligt te rijpen en te gisten in de kelders met een kroonkurkje, zo'n gewoon goedkoop dopje wat wij voornamelijk als bierdopje kennen. Pas op het allerlaatste moment wordt dat dopje vervangen door een champagnekurk en waarom eigenlijk? Ik ontmoette gisteren Matt Thomson, de beste wijnmaker uit Nieuw Zeeland.
“Wat deed je nou eigenlijk?”
Verbaasd had ik net toegekeken hoe mijn tafelgenoot na het hoorbaar snuiven aan
zijn glas zijn bril afdeed, zijn handen met die bril ertussen samenvouwde, zijn
voorhoofd gebogen op zijn bij elkaar gevouwen wijsvingers legde, even heel stil
was en in trance leek. Ik voelde me even een indringer in zijn
wereld alleen maar door daar te zijn.
Nadat hij zich een aantal seconden, die minuten leken, helemaal afgesloten had
voor de buitenwereld hief hij zijn aristocratisch gevormde hoofd op, schudde
eens met dat hoofd alsof hij er iets van afschudde en begon te spreken. “De
druiven groeien op een zuidelijke helling. Hoog, ze staan hoog. Leisteen, er is leisteen, het moet leisteen
zijn.”
Het leek alsof hij zich liet voeden door iets van buitenaf wat ik niet kon
zien.
“Nou, wat ik doe is mijn neus afsluiten met mijn tong, kort snuiven zoals je
whisky ruikt, die geur vasthouden in mijn neus, niet naar je hersenen trekken.”
Ja sherry, we gaan het eens over sherry hebben. Niet over de sherry waarvan de meeste Nederlanders denken dat het sherry is, want die heeft weinig meer te maken met sherry zoals het ooit was of bedoeld was. In de 16e en 17e eeuw waren het Hollandse en Engelse koopvaarders die de wijnen uit de Jerez vervoerden over de wereld. Nog steeds zijn Engeland en Nederland de belangrijkste exportlanden voor sherry. Net zoals met heel veel producten zijn producenten onder druk van (voornamelijk) Nederlandse inkopers jaren geleden al overstag gegaan. Het moest steeds goedkoper en om goedkoper aan te kunnen bieden moet je nu eenmaal altijd concessies doen aan de kwaliteit van een product. Die inkopers, die door schaalvergrotingen steeds machtiger en schaarser worden, zijn al decennialang zo goed in het onder druk zetten van producenten van allerlei levensmiddelen, en dus ook wijn, dat we van veel producten niet meer weten hoe ze nou smaakten of erger, zoals in het geval van sherry, er een nieuwe veel lagere norm is ontstaan. Op het moment zie je gelukkig wel steeds vaker dat producenten specialiteiten gaan maken die voor een kleinere markt bedoeld zijn. Dat kan ook niet anders want het grote publiek heeft geen idee meer en kijkt alleen naar prijs. Af en toe neem ik jullie mee naar die plaatsen waar ik me laat informeren, waar ik proef en waar ik bepaal wat ik inkoop. Maak kennis met de exportmanager van Lustau die ik enkele maanden geleden ontmoette en vertelt over de East India Solera, een sherry die een snoepje en een feest is en eigenlijk als een dessertwijn genuttigd dient te worden. Of gewoon op de bank met een dikke reep pure chocolade met 85% cacao. Dit snoepje is uiteraard bij ons te koop. Half flesje € 10,95
Het is ergens eind jaren '90 van de vorige eeuw. Omdat ik mijn wijnopleidingen in België doe, maar natuurlijk wel de zakelijke contacten in Nederland heb, word ik uitgenodigd om mee te proeven met de proefgroep Zeeland van de Nederlandse vinologen. Leuk en leerzaam denk ik en ga enthousiast op de uitnodiging in. Om naast mijn proefgroepen met Vlaamse wijnkenners ook te proeven met mijn eigen vineuze landgenoten had ik snel gezien. Het blablagehalte was me te hoog, ik voelde me er niet thuis. Het waren de notaris, de omhooggevallen nouveau riche en wat oude wijnwereldmensen die de toon van de muziek bepaalden tijdens die bijeenkomsten. Zo'n slijtertje werd minderwaardig bekeken, die moet het immers alleen maar verkopen. Wat een verschil met mijn zuiderburen die veel minder arrogant met hun kennis omgingen, minder haantjesgedrag vertoonden en een pauze tijdens het proeven namen om 'een pintje te drinken'. Zo voegde samen proeven veel meer toe, want daar leerde je ook van elkaar in plaats van je voornamelijk te moeten ergeren aan wollig taalgebruik van je tafelgenoten. "Een Belgische wijnkenner heeft een wijnkelder en een Nederlandse wijnkenner heeft een wijnencyclopedie" zei een Vlaamse klant me ooit. Ik vond het een sublieme uitspraak waar in mijn beleving ook een enorme kern van waarheid in zit.
Ik had vanochtend leuke spam in mijn mailbox. De mail was afkomstig van het Zeeuws Veilinghuis en het is dat ik het geld even niet kan missen anders deed ik wel een bod op dit schilderij. Het betreft een schilderij van Henricus Engelbert Reyntjens (1817-1900), 'Wijnproeverij', gesigneerd, gedoubleerd, afm. 64 x 83 cm. Richtprijs € 2500-3000 Het schilderij wordt op 11 december geveild.
Wie dat zegt? Dat zeg ik, want ik voel het aankomen en hoor en zie de signalen in de markt. De roséconsumptie is maar een fractie van wat het de laatste jaren was door de kwakkelende zomer.
Wist u dat 15% van elke verkochte fles wijn in 2007 een fles rosé was?
Wist u ook dat dat in de zomer van 2007 zelfs 25% was?
Wist u ook dat je rosé vooral jong moet drinken want de meeste rosé's vrij snel hun fruitige frisse smaak verliezen?
Als je dan ook nog weet dat de zomer van 2007 al prut was en die van 2008 nog veel prutter, is het een simpel rekensommetje. Veel wijnimporteurs proberen hun overschotten rosé van 2007 (oogst 2006) nog in 2008 te verkopen en de verse oogst (2007 voor Europa, 2008 voor Nieuwe Wereld) zal, door de wederom slechte zomer, in veel gevallen pas volgend jaar aangeboden zal worden. En zo drinken we straks allemaal massaal oude troep. Door de enorme groei in de rosé vraag van de laatste jaren zijn er enorme voorraden ingekocht en de lekkere sappige fruitigejonge rosé's mag de Nederlandse consument vaak pas een jaar later drinken. Gevolg: Volgend jaar begint men vanuit de Grachtengordel te roepen dat rosé 'niet te zuipen is', daar waar ook de hype enkele jaren geleden begon, en de rosémarkt stort in zoals dat al eerder in de jaren '70 gebeurde, min of meer om dezelfde reden; een kwaliteitsval door de gestegen vraag. Dit voorjaar heb ik gelukkig weinig rosé ingekocht, omdat ik alleen verse (oogst 2007) wou en men die in veel gevallen nog niet wou leveren omdat eerst "de oude op moest". Misschien heb ik het wel helemaal mis, maar dat zien we begin volgend jaar wel als de verbruikscijfers vrijgegeven worden. Ik voorspel in ieder geval een flinke daling.
Ik had al veel over hem gehoord, afgelopen vrijdag liep hij plotseling mijn winkel binnen. Andre Luteijn verruilde de fruitteelt in Breskens 15 jaar geleden voor de fruitteelt in Chili en maakt sinds een jaar of 8 samen met een compagnon ook wijn. Dat doet hij niet geheel onverdienstelijk. Het bedrijf Vina Alempue maakt inmiddels 2 miljoen liter wijn die vervolgens over de hele wereld verkocht wordt. Ik wil alleen de wijn van zijn eigen 6 hectares, De Alempué Pro en de May May, dat laatste betekent ambachtelijk en is de originele taal van de Alempué indianen. De proefflessen zijn onderweg. Parker proefde de wijnen van Alempue nog niet, ze hebben dus nog geen Parkerpunten, hoeveel Petrapunten de wijnen krijgen lees je hier binnenkort.:-)
Vorig jaar moest ik mijn mening en vooroordelen al bijstellen. In Zeeland kun je wel degelijk goede wijn maken die ook nog eens niet onderdoet voor wijnen uit de Elzas. Misschien is De Kleine Schorre in Dreischor wel de meest noordelijke wijngaard waar variëteiten als Pinot Blanc en Pinot Gris worden aangeplant. Het is in ieder geval de grootste Nederlandse wijngaard met zijn 8 hectare. Ik nam me al een tijdje voor eens langs te gaan. Gisteren deed ik dat eindelijk, sprak even met Johan van de Velde en proefde zijn assortiment even snel door. Als je trouwens straks wil helpen bij de oogst, voor een dagdeel plukken krijg je een fles wijn, en help je meer dan twee dagen dan is er aan het einde van de oogst nog een afsluitend mosselfeest. Interesse? Je kunt je per mail aanmelden. Met een auto vol Zeeuwse wijn reed ik het erf weer af. Update: Inmiddels ook in onze webshop.
Barbadillo kennen we voornamelijk als een sherryhuis uit de Jerez in Spanje. Jerez spreek je in het Engels uit als sherry. Engeland is nog altijd de grootste exportmarkt voor deze versterkte wijnen. De Jerez is één van de weinige regio's ter wereld waar de palominodruif wordt aangeplant. Afgelopen maandag kregen we na de jaarvergadering van de aandeelhouders EuroSlijter, dat klinkt heel interessant maar deze formule is nu eenmaal van de slijters, een diner. Bij de graved lachs kwam er een onbekende fles op tafel. Een fris ogende fles met blauwe schroefdop. Barbadillo? Gewone witte wijn van Barbadillo? Ja dus!
Druiven Deze wijn is gemaakt van 75% palomino en 25% verdejo. De aanblik van de fles en het etiket maakte me gelijk vrolijk, maar ook wel een beetje opgewonden en nieuwsgierig. Dit zou wel eens helemaal mijn wijn kunnen zijn! Verdejo is bekend als druivenras uit de Rueda. De druif is erg gevoelig voor oxydatie en daarom wordt hij vaak 's nachts geoogst, als het nog koel is. Daarvoor gaan de plukkers met mijnwerkershelmen op de wijngaarden in. Ik heb het nooit gezien, maar het lijkt me geweldig dat eens mee te mogen maken. Na de oogst wordt er een gas over de druiven gespoten om ze vrij van zuurstof te houden tot aan de pers. Warmte en vooral zuurstof is funest voor de net geplukte verdejo en zijn most. Als dat niet goed gedaan wordt krijgt de wijn een wat onaangename oxydatieve toets.
Een Nieuw-Zeelandse wijnwinkel probeerde de wijn die iemand drinkt en het karakter van de drinker aan elkaar te koppelen. Dit staat te lezen in de nieuwste uitgave van het EuroSlijter Magazine (op te halen bij elke EuroSlijter). Zeg me wat je drinkt en ik zeg je wie je bent! Natuurlijk kunnen ook meerdere wijnsoorten bij je passen. Maar of het ook andersom werkt, je de karaktereigenschappen krijgt als je die bepaalde wijnen drinkt, meldt het artikel niet.
Chardonnay; Je maakt het jezelf niet moeilijk, tikje traditioneel, chardonnay is immers een 'safe choice'. Je houdt van lekker eten, maar op de bank voor de TV is net zo verleidelijk.
Sauvignon Blanc; Je houdt van 'easy going' en geeft de voorkeur aan makkelijk boven ingewikkeld. Toch voer je graag een goed gesprek en kun je een verdiend succes, zowel zakelijk als privé, uitbundig vieren.
Jullie missen natuurlijk mijn verhaal en de te proeven wijnen vanmiddag, want die is exclusief voor zakenrelaties van TSA in Goes, maar de Powerpoint wil ik best wel met jullie delen.
Vanochtend stond er in de PZC een interessant artikel over wijngaarden op Sicilië toebehorend aan de Cosa Nostra. Ooit, ergens in de jaren '90, bezocht ik daar wat wijnbedrijven en verwonderde me diverse malen. Maar ongeacht de bijgedachtes bij wat we hoorden en zagen, de wijnen waren prima. En daar moet het mij uiteindelijk om gaan, of nu de grond waarop die druivenranken groeien eigendom van Don Corleone is of niet.
Ik vind hem geweldig, mijn vriend en collega Gary Vaynerchuk uit New York. Gary liet net een berichtje voor me achter in facebook en aangezien ik helemaal onder mijn bureau lag toen ik zag hoe hij Conan van NBC gisteren wijn leerde proeven, wil ik jullie dat echt niet onthouden. Dit missen we nu op al die Nederlandse TV-stations, iemand met humor èn verstand van wijn! Langere versie zien? Klik dan hier
Ik zag hem de laatste weken al op verschillende weblogs voorbijkomen, de stapelhaiku. Meisje is net even de boekenkast ingedoken en maakte met drie boektitels een haar op het lijf geschreven haiku.
Flaters aan tafel Verhalen met een slok op Happend naar lucht
Ik vroeg me n.a.v. de uitnodiging voor de perspresentatie al af of de nieuwe laag-alcoholische Qool wijn van Ilja Gort nog wel wijn was. Ook collega-wijnbloggers waren zeer benieuwd naar deze 'nieuwe wijn' waar zoveel publiciteit omheen kwam. De perspresentatie kwam, een snel georganiseerde interessante proeverij en experiment volgden en er werd door de deelnemers van die proeverij flink over geblogd. Vorige week werden onze conclusies, in het radioprogramma Hagens op de Middag van de Avro, door Ilja Gort weggewimpeld als onzin van door zichzelf benoemde wijnkenners. Inmiddels weet ik dat er in de Qool wijnen tussen de 10 en 15% meer sulfiet zit dan in conventionele wijnen. Dit heeft Vincent Pugibet, de maker van de wijn, deze week desgevraagd verteld aan Dick Veerman van Foodlog. Vanavond is Vincent Francois Pugibet in Nederland, maar dat terzijde. De kritiek van Hubrecht Duijker werd afgedaan met een zin als: 'Het is een lieve man, maar een beetje in de war.' (Podcast) Nu heb ik Hubrecht Duijker toevallig heel erg hoog zitten, omdat hij in mijn ogen één van de weinige objectieve wijnschrijvers is, wijnjournalist moet ik eigenlijk zeggen. De meeste wijnschrijvers zijn namelijk in mijn ogen broodschrijvers die betaald worden door het grootwinkelbedrijf om hun wijnen de hemel in te schrijven en dat vervolgens ook vol overtuiging doen. Hubrecht stuurde me afgelopen zondag een email met zijn bevindingen over de Qool wines en de marketing erachter, maar vroeg me deze niet te publiceren voor vandaag (1 juni). De titel van de mail was: 'Allesbehalve Qool'. Het geeft mij eigenlijk een beetje het gevoel als op het moment dat ik hoorde dat Sinterklaas niet bestaat. Je vraagt je af wat eigenlijk nog wèl echt is. Vandaag verschijnt een nog uitgebreider commentaar dan de email hieronder over de Qool wines van Ilja Gort op Hubrechts website en vanmiddag om 16.50 zou dit ook het onderwerp van zijn radiocolumn op BNR zijn, ware het niet dat, na het inspreken van die column, Hubrecht een mail kreeg van Ilja Gort waarin deze juridische stappen aankondigde. Daar heeft Hubrecht geen zin in en ook geen tijd voor, vandaar dat hij ervoor gekozen heeft de radiocolumn over dit onderwerp te laten vervallen.
Morgen verschijnt de tweehonderdste editie van Op Bresjes. Dat betekent dat ik 199 keer een hoekje in dat tweewekelijkse blad gevuld heb met de naam: ' de Kunst van het Genieten', ik heb namelijk één keertje overgeslagen. Tijd voor een feestje en feesten doe je nu eenmaal met bubbels. Bubbels die ook nog eens trendy blijken te zijn of in ieder geval lijken te worden. De import van Champagne trekt aan, maar alle mousserende wijnen gaan mee in de stroom. Zo lijkt Prosecco de belofte van de zomer van 2007 te worden, althans dat zeggen wat trendwatchers, maar ook Cava en Cremants uit de Elzas en Bourgogne mogen zich verheugen in een toenemende belangstelling.
Het had iets koddigs dat drankenkaartje van die snackbar bij de Servaasbrug in Maastricht. Cognag met een g stond er op die kaart, de sherry stond in de rubriek gedistilleerd en apfelcorn en port had men ingedeeld in de rubriek ' Anders' . Maar dit was een snackbar, waar mijn verwachtingen niet hooggespannen waren en we even snel een snackje nuttigden. Nee dan de drankenkaart in ons hotel L' Empereur. Die vond ik wel heel erg beperkt. Onderaan dat kaartje stond dat de wijnen die per glas geschonken werden op het krijtbord naast het wijnrek vermeld werden. Ik liep gelijk vanuit de lobby, waar we zaten terwijl de kinderen beneden in het zwembad lagen, de bar in om dat wijnrek en dat bord te zoeken. Op dat krijtbord stond alleen Prosecco voor €6,50 per glas. Mousserende wijnen zitten in de lift, maar 6,50 voor een glaasje Prosecco is wel goed aan de prijs. Meer stond er niet op dat bord. In het wijnrek herkende ik gelijk de wijnleveranciers van het hotel, niks mis mee overigens. Ik koos voor een glas Cava voor 6 euro per glas.
In het Slijtersvakblad van mei, die zaterdagochtend bij mij op de mat viel, zet de immer scherpe columnist Herbert in zijn rubriek 'Getekkeld' de trucjes om te frauderen met wijn op een rijtje. Hij concludeert dat de affaire Geens een weinig verrassende ontknoping heeft omdat de firma al tientallen jaren 'goochelt met wijn' en de 'apothekers van Aarschot' ook al die tientallen jaren hun gang konden gaan. Feit is wel dat de firma Geens miljoenen flessen per jaar verkocht en wel in staat was immer commerciële wijnen met klinkende namen en prachtige etiketten op de markt te zetten. Er is nu eenmaal een groep wijndrinkers (96%) en wijnkenners (4%). De manipulatie van het productieproces vond op allerlei manieren plaats volgens Herbert.
Hoe armer de grond is en hoe harder de wortels moeten 'werken' des te hoger de kwaliteit van de wijn. En hoe lager de opbrengst, hoe minder trossen er ontstaan, des te hoger het suikergehalte in je druiven, wat ook weer je kwaliteit ten goede komt. Om dit te bereiken wordt er bij veel wijnen van een hogere kwaliteit een 'groene oogst' uitgevoerd. Als de vruchtaanzetten ontstaan zijn in het voorjaar wordt er gesnoeid, of beter gezegd worden er trossen die nog maar net ontstaan zijn weggeknipt. Met een vrij nieuwe irrigatietechniek kun je ook voorkomen dat er teveel onnodige energie verbruikt wordt en die groene oogst misschien wel niet eens nodig is. Het systeem heet Partial Root Drying (PRD) en komt oorspronkelijk uit Australië. Hoe het precies werkt legt Judith van Raimat (Spanje) haarfijn uit.
Wereldwijd zijn wijnmakers bezig met allerhande innovaties in de wijngaard. Het doel is uiteindelijk minder chemische bestrijdingsmiddelen te gebruiken en biologischer, maar ook efficiënter, te produceren. Op Raimat, in de Costers del Sègre in Spanje, gebruikt men niet alleen GPS en speciale sattelietaangestuurde irrigatietechnieken, men zaait ook al enige tijd seksuele verwarring bij ongewenste vlinders door middel van feronomen. Judith van Raimat legde ons afgelopen dinsdag haarfijn uit hoe dat nu eigenlijk precies werkt.
Ik bezocht de laatste dagen de wijnhuizen Raimat in de Costers del Sègre en Codorníu in de Penédes. Beide wijnhuizen maken onderdeel uit van de Groep Codorníu. Maandagavond laat werden we ontvangen op het Castillo Raimat op zo'n twee uur rijden westelijk van Barcelona, waar ik als een echte prinses de nacht op het kasteel mocht doorbrengen. Eigenlijk was ik heel even Kasteelvrouwe, ik was namelijk in het gezelschap van 11 mannen en een paar harnassen die nacht op het Kasteel. De naam Raimat is een samenvoeging van de Catalaanse woorden 'raim' (druiventros) en 'ma' (hand), een verwijzing naar een oude steen die op het landgoed is gevonden met daarop de afbeeldingen van een tros en een hand. In 1918 werd de bodega van Raimat gebouwd, naar een ontwerp van Rubió y Bellver, tijdgenoot van Gaudí. Domingo Triay gaf in 1988 de bodega zijn huidige vorm: een architectonisch meesterwerk in piramidevorm met klassieke en moderne elementen. Raimat is een bedrijf dat voortdurend aan het innoveren is. Je wijnoogst regelen per GPS, Sattelietbeelden gebruiken bij het werk in de wijngaard en gebruik maken van ´Sexual Confusion' als een biologisch bestrijdingsmiddel tegen rupsjes die je niet in je wijngaard wil hebben. Over die innovatieve wijnmakerspraktijken heb ik nog filmpjes. U krijgt eerst een selectie foto's van Raimat.
Stel je eens voor: Je bent wijnhandelaar en je verkoopt al jaren een kwalitatief goede wijn waar je ook voor de volle 100% achterstaat. Die wijn verkoop je met een normale marge aan de consument voor pakweg een euro of 5, 6 en dat is die wijn ook waard. In de stapel folders die elke week ook jouw brievenbus overstelpt zit deze week een folder van een dumpzaak. Je oog valt op een advertentie op de voorpagina. De wijn, waar jij al jaren mee werkt, wordt hier aangeboden voor 1 euro en er is zelfs nog een extra aanbieding; 6 flessen voor 5 euro.
Je proeft het wel degelijk. Er is een groot verschil in smaak tussen commercieel gemaakte massaproducten en exclusievere wijnen waar een wijnboer zijn liefde en passie in kwijt kan. Die laatste wijnen zijn de trots van die wijnboeren, maar commercieel wat oninteressanter omdat er nu eenmaal een kleinere markt voor is en die liefde uiteindelijk wel betaald moet worden. Gisteren was ik op een kleine beurs in het Carlton Beach Hotel in Scheveningen waar Franse kleinschalige wijnboeren hun producten presenteerden omdat ze importeurs in ons land zoeken.
Toen Jan van Riebeek in 1659 vir die eerste keer wyn van Kaapse druiwe gepers het, het hy verheug uitgeroep:"Die goeie jare het aangebreek" Nou byna 350 jaar later is dit sekerlik die geval.
In het kader van Wine Blogging Wednesday deze week op Drinkblog na vorige week deel 1, vandaag deel 2 van een stukje Zuid-Afrikaanse wijngeschiedenis. Vandaag aandacht voor de wat recentere geschiedenis. Sinds 1990, de vrijlating van Nelson Mandela en het opheffen van de apartheid, is de wijnbouw in Zuid-Afrika dynamisch en innovatief geworden. Voor 1990 werden je ruiten nog ingegooid als je het als wijnhandel waagde Zuid-Afrikaanse wijn te verkopen. En zelfs in 1993 moest je nog oppassen en werd mij in ieder geval ontraden een foto van Nelson Mandela te gebruiken bij een display Zuid-Afrikaanse wijnen. Zuid-Afrika importeur van het eerste uur in Nederland, ook al in de tijd dat het nog 'not-done' was, was Otto Lenselink.
De Positivoos wisten het lang geleden al, wijn is gezond! Als het aan mij ligt wordt het liedje ' het wijnjaar nul' opnieuw uitgebracht als kerstnummer. Mooi zo' n stichtelijk woord op een decemberzondag.
Het is alweer tijd voor de zevende editie van Wineblogging Wednesday. Voor december krijgen twee Zuid-Afrikaanse wijnen alle aandacht. Twee witte wijnen ditmaal, beiden van de Chenin Blanc druif gemaakt. Over de wijnen lees je alles bij Ed op Wijnerij, ook hoe je ze kunt bestellen. Op Drinkblog vandaag aandacht voor een stukje Zuid-Afrikaanse wijngeschiedenis. Toen Jan van Riebeek zich zo'n 350 jaar geleden vestigde in Zuid-Afrika, verwonderde hij zich erover dat aan boord van de Nederlandse schepen veel meer ziektes voorkwamen dan aan boord van de Spaanse en Portugese schepen.
Ik wou eigenlijk geen aandacht besteden aan de afzeikcolumn die René van Heusden in de laatste editie van Perswijn uit zijn giftige toetsenbord perste, ook al ben ik meestal niet vies van een discussie of licht relletje. Ik heb die column zelf namelijk nog niet gelezen (update: inmiddels wel, download PDF). In die column zeikt hij de wijnbloggers af, evenals de prikkers en forumbezoekers. De reacties rollen wel talrijk uit toetsenborden van bloggende en prikkende medewijnliefhebbers her en der op het wordwide web, zoals hier, hier en hier. Als vanouds lijkt het een soort van kinnesinne van de `oude wijnwereld´ versus de `nieuwe´. Het doet vast pijn dat je tegenwoordig kunt googlen en niet altijd bij de betweterige schrijvers van het oude stempel uitkomt. Overigens heb ik geen idee waar ik aan zou moeten gaan rukken, (wijnbloggers zijn eenzame rukkers volgens dat stukje) of het zou aan bijna dode paarden moeten zijn, wat die oude wijnschrijvers misschien wel zijn, die zullen immers nooit kunnen accepteren dat `hun wijnwereld´ toegankelijk geworden is voor iedereen en ook iedereen, op welk level dan ook, kan publiceren wat hij wil. Meneer van Heusden moet zich zelf echter wel erg zelfbevredigd voelen met zoveel interactieve multimediale aandacht. De mooiste reactie is wel de tegencolumn van Maarten Zilverentant die ik op het wijnprikbord vond en met zijn toestemming hieronder doorplaats.
Er zijn inmiddels al 150 hectare wijngaarden in Nederland. Van deze honderdvijftig ha. zijn er momenteel honderd in bedrijf, de overige komen binnen twee á drie jaar in productie. Dit bleek tijdens de uitreiking van de prijzen voor de Nederlandse wijn op zondag 8 oktober 2006 te Amsterdam.
Twee andere aspecten van de Nederlandse wijnbouw vielen op:
- Het zwaartepunt van de Nederlandse wijnbouw ligt niet meer in de provincie Limburg, maar in Gelderland.
- De Nederlandse wijnbouw is voor een veel groter deel dan de andere Europese wijnlanden biologisch.
Wat zo´n mooie Bourgogne en de entourage van zo´n kelder met je kan doen zie je in dit filmpje. Volgens mij is het een afdeling van de Franse plattelandsvrouwen die een uitje heeft. Nu wil het geval dat ik vanaf zondag ook een dag of drie wat Franse kelders ga verkennen, voor de zekerheid zal ik de camera meenemen, you never know.... Bron: wijnprikbord
Gisteren gaf Robert Handjes, Brand Manager van Dopff au Moulin in Nederland, aan de Euroslijters een presentatie over dit wijnhuis in de Elzas. Dit als voorbereiding op hun wijnreis volgende maand. Er volgen nog twee afleveringen Dopff au Moulin in de komende maand.
Ik weet het, ik weet het, ik heb het er al veel vaker over gehad, maar ik hou nu eenmaal van mooie wijnverhalen en verhalen over de proeverij afgelopen week welke, 30 jaar na dato, de revanche had moeten worden van de 'judgment of Paris' van 1976, blijven opduiken. Wat is het geval? Barones Philippine de Rothschild weigerde haar wijnen in te brengen om vergeleken te worden met de Californische. De organisatie ging vervolgens maar tot aanschaf over, want wilde exact dezelfde wijnen als die die werden geproefd in 1976 en voorgoed de kijk op wijnen uit de nieuwe wereld veranderde. Lees het artikel in the Sunday Times.
30 jaar na de beruchte Judgment of Paris, of 'Paris Tasting',
de proeverij waarbij Frankrijk enorm op zijn bek ging, vond in Londen
dezelfde proeverij plaats met dezelfde wijnen die nu een respectabele
ouderdom bereikt hadden. Simultaan aan deze proeverij vond in Napa Valley precies dezelfde plaats. En guess what?? Amerika won weer!
Ik schreef lang geleden al eens over 'The Paris Tasting'. In mei 1976 deed de wijnproeverij Le Jugement de Paris
de wereld van de grote wijnen op haar grondvesten daveren. Negen Franse
wijnproevers degusteerden geblinddoekt de beste Amerikaanse en Franse
wijnen. De Californische wijn Stag's Leap 1973 werd beter bevonden dan
de Franse wijnen. In Londen en in Californië hebben vandaag twee
wijnproeverijen plaats, die de bordeaux terug op zijn voetstuk kunnen
helpen. Monumenten als Mouton-Rothschild 1970, Montrose 1970 of
Léoville-Las-Cases 1971 moeten proberen om hun kroon terug te pakken
van Stag's Leap 1973, een volledig Amerikaans product uit Napa Valley
in Noord-Californië, de regio die de beste wijnen van de Verenigde
Staten produceert.
De Britse gastronomie-criticus Steven
Spurrier, die de proeverij van 1976 organiseerde, zit opnieuw achter de
wedstrijd die vandaag plaatsvond. (belga) Hoe het afliep heb ik nog nergens ontdekt overigens.
Al eeuwenlang zijn mensen op weg naar Rome en zoals het spreekwoord zegt leiden alle wegen naar Rome. Maar niet iedereen blijkt er ook daadwerkelijk aan te komen.
De legende van 'Est! Est! Est!'
Het is het jaar des heren 1111. Een keizerlijke groep is op weg naar Rome (misschien vanuit de Duitse stad Augusta) om de kroning van Hendrik V bij te wonen. Onder de reizigers bevinden zich landjonkers, kerkvorsten, edellieden, ridders, pelgrims, hofdames, koopmannen en handelaren. Bisschop Johannes Defuk (wat een naam trouwens, ik vond hem ook als de Fuk, maar heb toch maar voor deze schrijfwijze gekozen) maakt ook deel uit van het gezelschap.
Het was een heel gedoe in de Romeinse tijd om wijn te drinken. Je kon het vergeten het goedje zo uit een fles in een glas te schenken. Daar kwam wel wat meer bij kijken. Je moest de wijn eerst zeven, daarna in kannen aanlengen met water en vervolgens met opscheplepels in drinkschalen verdelen. In de buurt van Nistelrode moet iemand gewoond hebben die èn van wijn hield èn de rijkdom had voor een exclusief wijnservies. Vorig jaar werd dat 2000 jaar oude bronzen servies opgegraven. Hij had zijn schat daar waarschijnlijk begraven toen de Germanen kwamen. Het servies was nagenoeg nog compleet en bestaat uit dertig delen. De bronzen rijk gedecoreerde kannen, zeven en schalen zijn te zien in het Rijksmuseum voor Oudheden in Leiden tot 26 augustus. Lees het artikel in het Brabants dagblad
Ooit in een ver verleden in Mesopetamië, het gebied
wat nu Iran heet en waar alcohol anno 2006 taboe is, ligt de bakermat
van alle alcoholische dranken. Mesopetamië wordt niet alleen genoemd
als oorsprong van de bierbereiding, maar ook van de wijnbouw. Het
oudste recept voor een alcoholische drank ooit teruggevonden stond op
een kleitablet uit 1900 voor Christus. Dit was een bierrecept in de
vorm van een hymne aan de Soemerische godin Ninkasi. De naam Ninkasi betekent 'Zij die de mond vult' en zij is de godin van de wijn of het bier.
In het geluidsfragment van het vorige logje praat
ik wat langzaam vind ik zelf ook wel. Het was dan ook al heel erg laat
en ik had die avond een fles XO-cognac aangebroken die ik ruim een jaar
geleden bij de heropening van mijn winkel na een grondige verbouwing
cadeau had gekregen. En aangezien die cognac eerst tot wel 20 jaar in
een vaatje heeft mogen liggen en in al die jaren steeds complexer van
smaak geworden is, is dat het ultieme genieten op een zaterdagnacht
heel laat als ik op zondag mag uitslapen. Maar ik had er misschien net
eentje teveel ingeschonken.
Ik las vanochtend een bericht, waarbij ik al het vermoeden had dat de oorspronkelijke schrijver niet helemaal goed geïnformeerd was omdat de woonplaats van Ilja niet klopte. Maar ik zag wel een mooi logje in een fles Kaapse Pracht die met Kaapse Kracht door het raam van Ilja Gort zou zijn gegaan omdat hij zich negatief over die klasse wijnen had uitgelaten. Na één mailtje bleek echter dat het slechts een broodje aapverhaal was, Ilja maakte een grapje op de Wineprofessional afgelopen week. Overigens had hij in een mailcorrespondentie met mij al toegegeven dat er best wel goede wijn in de nieuwe wereld gemaakt wordt, maar hij die niet drinkt. Met uitspraken die hij deed in de bijlage van de Telegraaf bedoelde hij de wijnen die vooral worden aangekocht om hun lage prijs, en uiteraard wordt er ook in Frankrijk troep gemaakt (die hij ook niet drinkt). Wel frappant dat de halve wijnwereld op zijn achterste poten staat als iemand zijn persoonlijke mening geeft.
In 1638 werd Pierre Pérignon geboren. Toen Pierre de
leeftijd van 20 jaar bereikte trad hij toe tot de orde van de
Benedictijnen in Hautvilliers. Als monnik zou hij later geschiedenis
schrijven. Hij beschikte over een briljante geest, maar doordat hij
blind werd had hij wel de assistentie van Broeder Philippe nodig. Het
was echter Pierre zelf die de methode ontwikkelde die ons nu nog de
prachtig sprankelende wijnen brengt.
Ergens op een terrasje aan de Belgische kust hier net over de grens zat vorig jaar Alex Heinrich van Cave de Pfaffenheim,
een bekend wijnhuis uit de Elzas. Terwijl hij genoot van een diner met
noordzeegarnalen en daarbij een witte Bourgogne dronk, begon zijn hoofd
te malen. De Bourgogne in zijn glas was mooi vol maar had toch een
bepaalde droogheid zonder dat de zuren overheersten. Met welke
druivenrassen zou je zo'n wijn in de Elzas kunnen maken? Sylvaner had
de frisheid, Pinot Blanc het fruit, Riesling de levendigheid en
minerale tonen, Muscat en Gewürztraminer het bouquet, en Pinot Gris de
kracht en het zachte karakter.
In dezelfde streek als waar de Banyuls uit het vorige logje vandaan komt wordt ook witte dessertwijn gemaakt. Ik heb er onlangs zoveel geproefd dat ik me inmiddels wel een echte expert durf te noemen. De wijngaarden in Rivesaltes moeten
wettelijk allen beplant zijn met gelijke delen Muscat de Petit Grains
en Muscat d'Alexandrië, maar hoe de samenstelling van de wijn er
precies uitziet bepaalt de wijnboer uiteindelijk zelf. Als de wijnboer
in staat is ook droge muskaatwijnen te maken en te verkopen, kan hij
zich veroorloven voor zijn Muscat de Rivesaltes alleen de Muscat Petit
Grains druiven te gebruiken. Muscat de Rivesaltes is een Vin Doux Naturel,
een wijn waar tijdens de gisting, bij het ongeveer bereikt hebben van
5% alcohol, wijnalcohol wordt toegevoegd, zodoende stopt
de gisting (gistcellen vernietigen zichzelf immers bij het bereiken van
een alcoholpercentage van 15%) en blijft er een natuurlijk restzoet
over.
Blaricum - Vrijdag (vandaag dus) houdt Stichting Promotie Blaricum voor de achtste en misschien de laatste keer het wijnproeven. Het dorpsevenement dreigt aan eigen succes ten onder te gaan. Bezoekers kopen een wijnglas met het gemeentewapen van Blaricum en gaan daarmee langs winkels, bankkantoren en de oude smederij om allerlei soorten wijn te proeven. Vorig jaar kwamen meer dan duizend mensen naar het evenement, terwijl er 750 glazen waren.
LONDEN - De Egyptische farao Toetanchamon blijkt bij leven en na zijn dood een liefhebber van rode wijn te zijn geweest. Dat blijkt uit onderzoek naar resten in wijnhouders die in het graf van de Egyptische koning werden aangetroffen, aldus de BBC. Tot nu toe konden wetenschappers niet vaststellen welke kleur wijn er in de houders zat. Spaanse onderzoekers ontwikkelden evenwel een nieuwe methode waarbij de aanwezigheid van een zuur vastgesteld kan worden die door componenten in rode wijn wordt gevormd. Toetanchamon stierf in 1352 voor Christus en werd net als andere Egyptische koningen begraven met spullen waarvan werd aangenomen dat ze in het volgende leven nodig waren. "In de dood had de koning dezelfde dingen nodig als gedurende zijn leven", aldus onderzoekster Maria Rosa Guasch-Jane.
LONDEN - De Egyptische farao Toetanchamon blijkt bij leven en na zijn dood een liefhebber van rode wijn te zijn geweest. Dat blijkt uit onderzoek naar resten in wijnhouders die in het graf van de Egyptische koning werden aangetroffen, aldus de BBC. Tot nu toe konden wetenschappers niet vaststellen welke kleur wijn er in de houders zat. Spaanse onderzoekers ontwikkelden evenwel een nieuwe methode waarbij de aanwezigheid van een zuur vastgesteld kan worden die door componenten in rode wijn wordt gevormd. Toetanchamon stierf in 1352 voor Christus en werd net als andere Egyptische koningen begraven met spullen waarvan werd aangenomen dat ze in het volgende leven nodig waren. "In de dood had de koning dezelfde dingen nodig als gedurende zijn leven", aldus onderzoekster Maria Rosa Guasch-Jane.
Wijnhouders in het oude Egypte bevatten net als de etiketten op wijnflessen van tegenwoordige allerhande informatie over het jaar en de maker van de wijn. Op een van de karaffen staat onder meer de tekst: Jaar vijf. Wijn van het huis van Toetanchamon. Door chef-wijnmaker Vintner Khaa. Bron Nu.nl
Gedurende drie jaar filmde wijnkenner-regisseur Nossier zo’n 500 uur bij elkaar in drie werelddelen. Van Frankrijk naar de USA via Italië , langs Argentinië en een vleugje Brazilië. Deze wijndocumentaire legt de huidige stand van zaken bloot in een wereld van tradities en bourgondische cultuur, kunst en savoir-vivre maar ook van gladde consultants en miljardairs, money en profit margins : een verzet van de traditionele wijncultuur tegen de globalisering.
De Nederlandse druivenboer Gerard Boersma begon in 1998 zijn avontuur in Utiel-Requena met de verwachting dat hij 125 pesetas per kilo druiven kon krijgen. De prijs is inmiddels tot 25 pesetas gedaald. Een absolute ramp voor de druiventelers die hun druiven naar de coöperatie brengen.
Al eeuwenlang zijn mensen op weg naar Rome en zoals het spreekwoord
zegt leiden alle wegen naar Rome. Maar niet iedereen blijkt er ook
daadwerkelijk aan te komen.
De legende van 'Est! Est! Est!'
Het is het jaar des heren 1111. Een keizerlijke groep is op weg naar
Rome (misschien vanuit de Duitse stad Augusta) om de kroning van
Hendrik V bij te wonen. Onder de reizigers bevinden zich landjonkers, kerkvorsten, edellieden, ridders, pelgrims, hofdames, koopmannen en handelaren. Bisschop
Johannes Defuk (wat een naam trouwens, ik vond hem ook als de Fuk, maar
heb toch maar voor deze schrijfwijze gekozen) maakt ook deel uit van
het gezelschap.
Wie wat bewaart heeft wat, maar wat als die kostbare flessen de tand des tijds niet blijken te doorstaan?
Op Wijnplein las ik het opmerkelijke verhaal van een reddingsoperatie van 548 flessen Chateau Palmer 1961. Het lezen meer dan waard. Jeetje, en nu wil ik hem proeven ook!!
Wie wat bewaart heeft wat, maar wat als die kostbare flessen de tand des tijds niet blijken te doorstaan?
Op Wijnplein las ik het opmerkelijke verhaal van een reddingsoperatie van 548 flessen Chateau Palmer 1961. Het lezen meer dan waard. Jeetje, en nu wil ik hem proeven ook!!
'Magnus – onze Burmese kater - is op dit moment met ons mee naar een plekje in het woeste Zuid-Franse achterland. Als stadse kat geniet hij van het landelijke leven. En van het eten. Hij doet altijd gezellig mee aan tafel en drinkt dan steevast een klein slokje wijn mee. Alleen rood. Hem hou je niet voor de gek. Wit weigert hij nog voordat je vinger zijn neus bereikt. Z'n ogen gaan dan wijd open en hij kijkt je aan met zo’n blik van ‘kom op, zeg!’'
In 1976 werd een journalist van Time Magazine, gestationeerd in Parijs, naar een blindproeverij gestuurd. De goede man had nog nooit over wijn geschreven, bleek de enige journalist die was komen opdagen, maar verstond en sprak wel heel goed Frans.
Zijn artikel in Time Magazine deed de wijnwereld op zijn grondvesten schudden en plotseling beperkte deze wereld zich niet meer tot Frankrijk. Het waren immers Californische wijnen die het wonnen van de 'Mighty French'. In Frankrijk werd er over deze proeverij, die de geschiedenis inging als 'The Paris Tasting', vrijwel nooit meer gesproken, aan de andere kant van de oceaan des te meer (ook bijna 30 jaar later nog).
Ja sherry, we gaan het eens over sherry hebben. Niet over de sherry waarvan de meeste Nederlanders denken dat het sherry is, want die heeft weinig meer te maken met sherry zoals het ooit was of bedoeld was.
LONDEN - De Egyptische farao Toetanchamon blijkt bij leven en na zijn dood een liefhebber van rode wijn te zijn geweest. Dat blijkt uit onderzoek naar resten in wijnhouders die in het graf van de Egyptische koning werden aangetroffen, aldus de BBC. Tot nu toe konden wetenschappers niet vaststellen welke kleur wijn er in de houders zat. Spaanse onderzoekers ontwikkelden evenwel een nieuwe methode waarbij de aanwezigheid van een zuur vastgesteld kan worden die door componenten in rode wijn wordt gevormd. Toetanchamon stierf in 1352 voor Christus en werd net als andere Egyptische koningen begraven met spullen waarvan werd aangenomen dat ze in het volgende leven nodig waren. "In de dood had de koning dezelfde dingen nodig als gedurende zijn leven", aldus onderzoekster Maria Rosa Guasch-Jane. 
Wie wat bewaart heeft wat, maar wat als die kostbare flessen de tand des tijds niet blijken te doorstaan?
Tijdens mijn onuitputtelijke weg over 'the worldwide web' stuitte ik op 
Laatste reacties